សេដ្ឋកិច្ច
ហិរញ្ញវត្ថុ
អចលនទ្រព្យ
ជំនួញ
អត្ថបទពាណិជ្ជកម្ម
អាជីវកម្មថ្មី និងនវានុវត្ត
មាតិកាឌីជីថល
Khmer Insider
មរតកគំនិត
កម្ពុជា 360°
វិថីហិរញ្ញវត្ថុ
បរទេស៖ នៅពីក្រោយវប្បធម៌ម្ហូបអាហារដ៏ល្បីល្បាញរបស់ជប៉ុន ដូចជា Sushi, Udon និង Sake ប្រទេសមហាអំណាចសេដ្ឋកិច្ចអាស៊ីមួយនេះកំពុងប្រឈមនឹងបញ្ហាសន្តិសុខស្បៀងដ៏ស្មុគស្មាញ ខណៈការពឹងផ្អែកលើការនាំចូល ការធ្លាក់ថ្លៃប្រាក់យេន និងផលប៉ះពាល់ពីគោលនយោបាយកសិកម្មចាស់ៗកំពុងបង្កើនភាពងាយរងគ្រោះ។
តាមការស្រាវជ្រាវដែលចុះផ្សាយដោយ CNA បានឱ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្នជប៉ុនពឹងផ្អែកលើការនាំចូលអាហារពីបរទេសរហូតដល់ ៦០ភាគរយ នៃបរិមាណកាឡូរីសរុបដែលប្រជាជនប្រើប្រាស់ ខណៈអត្រាផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងដោយខ្លួនឯងរបស់ប្រទេសនេះបានធ្លាក់ចុះមកត្រឹម ៣៨ភាគរយ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមកម្រិតទាបបំផុតនៅក្នុងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ធំៗរបស់ OECD។
ការប្រែប្រួលទម្លាប់បរិភោគអាហាររបស់ប្រជាជនជប៉ុនក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី២ គឺជាកត្តាមួយដែលធ្វើឱ្យប្រទេសនេះពឹងផ្អែកកាន់តែខ្លាំងលើការនាំចូល។ ការកើនឡើងនៃការប្រើប្រាស់សាច់ ស្រូវសាលី និងផលិតផលទឹកដោះគោ បានបង្កើនតម្រូវការលើផលិតផលដែលជប៉ុនមានសមត្ថភាពផលិតក្នុងស្រុកមានកម្រិត ដោយសារប្រទេសនេះមានដីកសិកម្មមានកំណត់។
មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ការចិញ្ចឹមសត្វក្នុងស្រុកក៏ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើចំណីសត្វនាំចូលពីបរទេសផងដែរ។ ប្រសិនបើគិតពីសមត្ថភាពផលិតក្នុងស្រុកជាក់ស្តែង អត្រាផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯងលើផ្នែកនេះមានត្រឹមប្រមាណ ១៧ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។
CNA បានរាយការណ៍ថា ភាពងាយរងគ្រោះរបស់វិស័យស្បៀងជប៉ុន មិនមែនកើតឡើងដោយសារកត្តាភូមិសាស្ត្រតែមួយមុខទេ ប៉ុន្តែក៏ជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងគោលនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាលដែលត្រូវបានអនុវត្តអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍ផងដែរ។
ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ រដ្ឋាភិបាលជប៉ុនបានដាក់ចេញគោលនយោបាយ Gentan ដើម្បីការពារកុំឱ្យតម្លៃស្រូវធ្លាក់ចុះខ្លាំង ដោយផ្តល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភដល់កសិករឱ្យកាត់បន្ថយផ្ទៃដីដាំស្រូវ ឬប្តូរទៅដាំដំណាំផ្សេងទៀត។
ប៉ុន្តែស្ថានភាពដីភ្នំ និងអាកាសធាតុសើមរបស់ជប៉ុន បានធ្វើឱ្យការដាំដុះដំណាំដីគោកក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ ដូចជា ស្រូវសាលី និងសណ្តែកសៀង មិនសូវមានប្រសិទ្ធភាព។ ជំនួសឱ្យការជំរុញការបង្រួបបង្រួមដីកសិកម្ម ដើម្បីបង្កើនសមត្ថភាពប្រកួតប្រជែង គោលនយោបាយគាំពារវិស័យកសិកម្មរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ ត្រូវបានគេមើលឃើញថា បានរក្សារចនាសម្ព័ន្ធកសិកម្មជាច្រើនជាកសិដ្ឋានគ្រួសារតូចៗ និងរារាំងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាកសិកម្មបែបពាណិជ្ជកម្ម។
ផលប៉ះពាល់ពីគោលនយោបាយចាស់ៗ រួមផ្សំនឹងភាពប្រេះស្រាំនៅក្នុងទីផ្សារ បានបង្ហាញឱ្យឃើញកាន់តែច្បាស់នៅចន្លោះឆ្នាំ២០២៣ និង ២០២៤ នៅពេលតម្លៃស្រូវក្នុងស្រុកកើនឡើងប្រមាណទ្វេដង។ ស្ថានភាពនេះបាននាំឱ្យមានការខ្វះខាតការផ្គត់ផ្គង់ និងការកំណត់បរិមាណទិញនៅតាមផ្សារទំនើប។
បញ្ហានេះក៏ត្រូវបានធ្វើឱ្យកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរដោយរលកកំដៅខ្លាំង និងការកំណត់ការផលិតក្នុងរយៈពេលយូរ ដែលបានប៉ះពាល់ដល់ទិន្នផលស្រូវ។ ជាមួយគ្នានេះ វិស័យជលផលក៏កំពុងប្រឈមនឹងការធ្លាក់ចុះនៃផលនេសាទ ដោយសារការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពទឹកសមុទ្រ ដែលបានប៉ះពាល់ដល់ប្រភេទត្រីដែលនេសាទជាប្រពៃណី។
ការផ្គត់ផ្គង់គ្រឿងសមុទ្រក្នុងស្រុក ដែលធ្លាប់មានកម្រិតលើស ១០០ភាគរយ បានធ្លាក់ចុះមកនៅប្រមាណ ៥០ភាគរយ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អតិផរណាតម្លៃម្ហូបអាហារ និងការធ្លាក់ថ្លៃនៃប្រាក់យេន បានធ្វើឱ្យថ្លៃអាហារកើនឡើងកាន់តែលឿន និងដាក់សម្ពាធខ្លាំងលើគ្រួសារដែលមានប្រាក់ចំណូលទាប។
រដ្ឋាភិបាលជប៉ុនបានកំណត់គោលដៅបង្កើនអត្រាផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងដោយខ្លួនឯងឱ្យដល់ ៤៥ ភាគរយ នៅឆ្នាំ ២០៣០។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រទេសនេះនៅតែប្រឈមនឹងឧបសគ្គរចនាសម្ព័ន្ធធំៗ ដោយកសិករស្នូលជាង ៧០ ភាគរយ មានអាយុចាប់ពី ៦៥ ឆ្នាំឡើងទៅ ខណៈដីស្រែប្រមាណ ២៥៧,០០០ ហិកតាត្រូវបានបោះបង់ចោល។
លើសពីនេះ ច្បាប់គ្រប់គ្រងដីធ្លីដ៏តឹងរ៉ឹង ក៏ជាឧបសគ្គមួយដែលរារាំងក្រុមហ៊ុនពាណិជ្ជកម្មធំៗមិនឱ្យទិញដីកសិកម្មដោយផ្ទាល់ ដែលធ្វើឱ្យការបង្រួបបង្រួមដី និងការវិនិយោគក្នុងវិស័យកសិកម្មមានភាពលំបាក។
ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងបញ្ហាទាំងនេះ រដ្ឋាភិបាលជប៉ុនកំពុងជំរុញការប្រើប្រាស់ «កសិកម្មឆ្លាតវៃ» (Smart Farming) តាមរយៈការប្រើប្រាស់ត្រាក់ទ័រស្វ័យប្រវត្តិ ដ្រូនសម្រាប់ឃ្លាំមើលដំណាំ និងបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលផ្សេងៗ។
រដ្ឋាភិបាលក៏កំពុងលើកទឹកចិត្តដល់កសិករវ័យក្មេងជំនាន់ថ្មីឱ្យចូលក្នុងវិស័យកសិកម្ម និងប្រើប្រាស់ការលក់ដោយផ្ទាល់តាមបច្ចេកវិទ្យា និង e-commerce ដើម្បីពង្រឹងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងក្នុងស្រុក។
ទោះបីជាវិធានការថ្មីៗទាំងនេះអាចជួយបង្កើនផលិតភាព និងកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើការនាំចូលក៏ដោយ ក៏ការស្ដារសមត្ថភាពសន្តិសុខស្បៀងរបស់ជប៉ុនឡើងវិញ នឹងនៅតែត្រូវការពេលវេលា ដោយសារបញ្ហាប្រឈមជាច្រើនមានលក្ខណៈរចនាសម្ព័ន្ធ និងបានបន្តកើតមានអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ៕
Account
Security
Favourite Content