តាកែវ ៖ ជាប្រទេសដែលមានសក្ដានុពលផ្នែកកសិកម្មស្រាប់ កម្ពុជាមានប្រជាជនដែលមាន​បទពិសោធន៍​ក្នុងការ​ធ្វើកសិកម្មជាច្រើនជំនាន់មកហើយ។ ការដាំដុះ ការចិញ្ចឹមសត្វជាដើម សុទ្ធសឹងតែជាមុខរបរបន្ទាប់​បន្សំដែលប្រជាជនរស់នៅតាមបណ្ដាខេត្តមិនងាយនឹងបោះបង់ចោល។

និយាយដោយឡែកទៅលើប្រជាជនរស់នៅក្នុងខេត្តតាកែវ ពួកគេក៏មានភាពល្បីល្បាញផងដែរទៅលើការប្រកបរបរធ្វើកសិកម្ម កសិ-ឧស្សាហកម្ម និងនេសាទ។ នេះក៏ជាមូលហេតុមួយដែរ ដែលរដ្ឋាភិបាល​អូស្ត្រាលី​សម្រេចផ្ដល់ការគាំទ្រដល់កសិករនៅក្នុងខេត្តតាកែវ តាមរយៈគម្រោងបង្កាត់ពូជមាន់ក្នុងស្រុក ដោយក្នុងនោះ កសិករចំនួនបីគ្រួសារដែលត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់អនុវត្តគម្រោងនេះសុទ្ធតែបានទទួលផលយ៉ាងគាប់ប្រសើររៀងៗខ្លួន។

លោក កង អេត ដែលជាកសិករចិញ្ចឹមមាន់ក្នុងស្រុក ពូជស្កួយ បានរៀបរាប់ឱ្យដឹងថា មកដល់បច្ចុប្បន្ន កសិដ្ឋានរបស់លោកមានមាន់សរុប ២៦០០ក្បាល។ ការជ្រើសរើសចិញ្ចឹមមាន់ពូជស្កួយនេះទៀតសោត ត្រូវបានលោកបញ្ជាក់ថា ដោយសារពូជនេះមានការលូតលាស់លឿន មានរោមជិតល្អ មានសាច់ពណ៍លឿងល្អ ព្រមទាំងមានឱជារសឆ្ងាញ់។ ដោយសារតែលក្ខណៈពិសេសទាំងនេះហើយ ដែលជំរុញឱ្យមានស្កួយអាចលក់បានថ្លៃ ហើយដែលមានន័យថា ប្រជាកសិករដែលចិញ្ចឹមមាន់ប្រភេទនេះ​ ក៏អាចទទួលបានប្រាក់ចំណេញច្រើនផងដែរ។​

សម្រាប់កសិកររូបនេះ មុខរបរចិញ្ចឹមមាន់មិនត្រឹមតែជួយរកចំណូលចូលគ្រួសារលោកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជួយកាត់បន្ថយការចំណាយរបស់លោក និងគ្រួសារប្រចាំថ្ងៃផងដែរ។ ជាក់ស្ដែង លាមកមាន់ដែលលោកប្រមូលបានជារៀងរាល់ខែ គឺជាជីដ៏ល្អសម្រាប់ដាក់ស្រែរបស់លោក ខណៈដែលរាល់ឆ្នាំលោកត្រូវចំណាយអស់ប្រមាណ ២លានរៀល ក្នុងការទិញជីកសិកម្ម។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ លោកបានកត់សម្គាល់ឃើញពីភាពខុសគ្នារវាងការប្រើជីកសិកម្មដែលទិញគេ និងជីលាមកមាន់ដេលចេញពីកសិដ្ឋានរបស់លោកផ្ទាល់​ ដោយជីលាមកមាន់ជួយឱ្យដីមានសភាពធូរជាងមុន អាចបង្កើនផលបានច្រើនជាងរាល់ឆ្នាំ រីឯទិន្នផលដែលទទួលបានទៀតសោត ក៏ជាទិន្នផល​សរីរាង្គផងដែរ។

ស្រដៀងគ្នានេះ លោក យ៉ែម សូនី ជាកសិករដែលចិញ្ចឹមមាន់ស្កួយមួយរូបដែរនោះបានរៀបរាប់ថា ការលក់គឺលោកអាចលក់បានជាពូជមាន់ ជាមាន់សាច់ និងជាស៊ុតផង ដូច្នេះគ្រួសាររបស់លោកអាចទទួលបានចំណូលជាប្រចាំតែម្ដង។

លោកបានបន្តគូសបញ្ជាក់ទៀតថា៖

“សាច់មាន់ក៏យើងមានខ្លួនឯង ពងមាន់ក៏យើងមានដែរ អីចឹងភាគ​ច្រើនគឺយើងទិញតែបន្លែថែមប៉ុណ្ណោះ ហើយជួនកាលបើហូបមិនអស់ទេ ក៏ដាក់ផ្ញើរឱ្យកូនដែលកំពុងរៀននៅភ្នំពេញទៀត”។

មិនខុសអ្វីប៉ុន្មានពីកសិករ កង អេត លោក យ៉ែម សូនី ក៏មានដីស្រែសម្រាប់បង្កបង្កើនផលជារៀងរាល់ឆ្នាំដែរ។ ដោយមានជីលាមកមាន់ស្រាប់ កសិករគំរូរូបនេះអាចចំណេញថវិការបានប្រមាណ ១លានរៀលក្នុងមួយឆ្នាំពីការទិញជីកសិកម្ម។

លោក យ៉ែម សូនី បានបន្តឱ្យដឹងដែរថា៖

“រាល់ថ្ងៃនេះ គ្រួសារខ្ញុំចំណាយតិចតួចមែនទែន ព្រោះគ្រប់​យ៉ាងសុទ្ធតែយើងអាចផលិតបានដោយខ្លួនឯង ហើយពេលយើងធ្វើខ្លួនឯង យើងទុកចិត្តនឹងហូប ដោយមិនភ័យព្រួយថាប៉ះពាល់ដល់សុខភាពទេ”។

ដោយឡែក លោកស្រី កន ភារម្យ ដែលជាកសិករចិញ្ចឹមពូជមាន់ស្គួយបានឱ្យដឹងដែរថា លោកស្រីបានចិញ្ចឹមមាន់តាំងតែពីឆ្នាំ២០១៣មកម្លេះ ដោយកាលណោះគឺចិញ្ចឹមក្នុងទំហំមធ្យម ពោលគឺជាកសិដ្ឋានតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ លោកស្រីបានពង្រីកពីកសិដ្ឋានទៅជាសហគមន៍កសិកម្ម ដោយមានសមាជិកជាកសិករប្រមាណ ១៥០នាក់។

សម្រាប់ការចិញ្ចឹមមាន់របស់លោកស្រីកាលពីមុន គឺចិញ្ចឹមមាន់ចម្រុះគ្រប់ប្រភេទ ប៉ុន្តែបន្ទាប់​ពីទទួលបានគម្រោងខាងលើ លោកស្រីបានផ្ដោតការចិញ្ចឹមតែទៅលើពូជមាន់ស្គួយតែប៉ុណ្ណោះ។ បច្ចុប្បន្ន លោកស្រី អាចរកចំណូលពីមាន់តាមរយៈការលក់ជាពូជផង លក់ជាសាច់ផង និងលក់ស៊ុតផង ដែលចំណូលទាំងនេះល្មមគ្រប់គ្រាន់នឹងឱ្យគ្រួសារលោកស្រីមានស្ថិរភាពល្អ។

គួរបញ្ជាក់ថា រដ្ឋាភិបាលអូស្ត្រាលី​បានផ្តល់​មូលនិធិ​សម្រាប់​គម្រោង​ស្រាវជ្រាវ​មួយ​ តាមរយៈ​ម​ជ្ឈ​មណ្ឌល​អូស្ត្រាលី​សម្រាប់​ការ​​ស្រាវជ្រាវ​កសិកម្ម​អន្តរជាតិ (ACIAR)​ ដើម្បី​បង្កើន​ផលិតភាព និង​ភាព​ធន់​នឹង​អាកាសធាតុ​ក្នុង​តំបន់​លើ​ពូជ​មាន់​ក្នុងស្រុក ពូជ​ស្កួយ ​(Skouy)​។ ក្នុងការអនុវត្តគម្រោងនេះ ACIAR  បានសហការជាមួយវិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវបសុសត្វអន្តរជាតិ (ILRI) ក្នុងការ​ផ្តល់​ការគាំទ្រ​ផ្នែក​បច្ចេកទេស និង​បច្ចេកវិទ្យា​ច្នៃប្រឌិត​ដល់​កសិករ​ចិញ្ចឹម​មាន់នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។

​​កសិករចំនួន៣គ្រួសារដំបូងដែលត្រូវបានជ្រើសរើសនៅក្នុងខេត្តតាកែវ ​បានទទួលនូវ​បណ្តុះ​បណ្តាល​បច្ចេកទេស​ក្នុងការ​គ្រប់គ្រង​មេបា​ពូជ​មាន់ វិធានការ​ការពារ​ជីវ​សុវត្ថិភាព បច្ចេកទេស​បង្កាត់​សិប្បនិម្មិត និង​ការកត់ត្រា​ទិន្នន័យ​ក្នុង​កសិដ្ឋាន​បង្កាត់​ពូជ​។​

ក្នុង​រយៈពេល​ ១ ​ឆ្នាំ គម្រោង​នេះ​បាន​អភិវឌ្ឍ​ពូជ​មាន់​ស្កួយ ជំនាន់​ដំបូង​ដោយ​ជោគជ័យ​ រីឯតម្លៃ​មាន់​ស្កួយ​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវបាន​លក់​ក្នុងតម្លៃ​ ២​ ម៉ឺន​រៀល​ ក្នុង​ ១ ​គីឡូក្រាម ​ខណៈ​ពង​របស់​វា​មានតម្លៃ ១ ២០០​ រៀល​ មេបា​ពូជ​របស់​ពូជ​ស្កួយ​ត្រូវបាន​លក់​ក្នុងតម្លៃ​ប្រហែល ​៦ ​ម៉ឺន​រៀល​ ក្នុង​ ១​ ក្បាល​​៕