ភ្នំពេញ ៖ កីឡាស៊ីហ្គេម គឺជាព្រឹត្តិការណ៍កីឡាដ៏ធំដែលធ្វើឡើងក្នុងរយៈពេល២ឆ្នាំម្ដង និងដែលធ្វើវិលជុំក្នុង ប្រទេសជាសមាជិកអាស៊ាន។ គិតមកដល់ពេលនេះ កីឡាស៊ីហ្គេមមានអាយុ ៦៤ឆ្នាំហើយ ដោយក្នុងឆ្នាំទី៦៤នេះផងដែរ កម្ពុជាគឺជាអ្នករៀបចំជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ខ្លួន។

ដោយហេតុថា វាជាព្រឹត្តិការណ៍កីឡាធំ ដូច្នេះវាក៏ទាមទារឱ្យមានការត្រៀមរៀបចំច្រើនដូចគ្នា ហើយពិតណាស់ការចំណាយក៏អស់ច្រើនដូចគ្នា។ សម្រាប់កីឡាស៊ីហ្គេមឆ្នាំនេះ កម្ពុជាគ្រោងនឹងចំណាយថវិការៀបចំ ១២៤លានដុល្លារ ដែលជាថវិកាសន្សំជាច្រើនឆ្នាំរបស់ជាតិ។ ការចំណាយថវិកាក៏ច្រើន ការប្រើកម្លាំងរៀបចំក៏ច្រើន ដែលទាមទារពេលវាលា និងការចូលរួមច្រើនថែមទៀត ។

តើអ្វីជាផលចំណេញដែលប្រទេសជាម្ចាស់ផ្ទះអាចទទួលបាន?

បើមើលទៅលើការចំណេញជាថវិកាត្រឡប់មកវិញ គឺមិនរាប់ចូលថាជាអត្ថប្រយោជន៍ទេ​ពោលគឺអ្នករៀបចំអាចចំណេញបានក្នុងចំនួនតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ផលចំណេញដែលមិនមែនជាក្រដាស់ប្រាក់ ហើយផលចំណេញដែលមិនអាចប្រើប្រាស់លុយទិញបាននោះគឺ «កេរ្តិ៍ឈ្មោះ»។

ឯកឧត្តម វ៉ាត់ ចំរើន បានរៀបរាប់ពីផលចំណេញលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះនេះថា៖

“យើងចំណេញសំខាន់មួយគឺ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងមរតក ព្រោះការធ្វើហ្គេមវាមិនមែនជាការរៀបចំវេទិកានយោបាយ វាមិនមែនជាវេទិកា​ដើម្បី​ប្រកួតប្រជែងសេដ្ឋកិច្ចនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានលក្ខណៈពិសេសរបស់វា កាលណាមានកីឡាធំៗនៅ​លើ​ឆាកអន្តរជាតិ វាជាវេទិកាបង្ហាញឱ្យឃើញពីការរួបរួមរបស់មនុស្សជាតិ វាបង្ហាញពីការប្ដូរឥរិយាបថ​របស់មនុស្សឱ្យមានការរួបរួមគ្នាធ្វើការមានការប្រកួតប្រជែងគ្នាដោយស្មើភាព”

​អគ្គលេខាធិការ​គណៈកម្មាធិការ​ជាតិ​រៀប​ចំ​ការ​ប្រកួត​កីឡា​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​លើក​ទី​៣២​ គឺឯកឧត្តម វ៉ាត់ ចំរើន បានលើកឡើងបន្តទៀតថា ព្រឹត្តិការណ៍កីឡាស៊ីហ្គេមផ្ដល់ឱកាសឱ្យប្រទេសជាម្ចាស់ផ្ទះកសាងមុខមាត់ ឱ្យប្រទេសផ្សេងៗលើពិភពលោកបានស្គាល់ និងបាញ់ក្រសែភ្នែកមកលើជាតិសាសន៍នោះ។ ក្នុងពេលដែលមានភ្ញៀវរាប់ម៉ឺននាក់មកទស្សនាប្រទេសណាមួយច្បាស់ណាស់ថា ប្រទេសនោះអាច ទទួលបានផលប្រយោជន៍ដោយប្រយោលទៅលើច្រើនវិស័យ។ ដែលវិស័យទាំងនោះអាចរួមមាន វិស័យទេសចរណ៍ វិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ច ការវិនិយោគ ព្រមទាំងវិស័យការទូតផងដែរ។

ឯកឧត្តមបន្តថា ៖

“ចំណេញមួយទៀត គឺចំណេញនៅក្នុងសង្គមគេផ្ទាល់ ដោយគេមានឱកាស​ក្នុងការលាងសម្អាតសង្គម យើងក៏ដើរតាមគម្រូនេះផងដែរ ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យសង្គមយើងរីកចម្រើន”

ក្នុងនោះឯកឧត្តមបានលើកជាឧទាហរណ៍ថា នៅប្រទេសឡាវកាលពីពេលកន្លងទៅ ដែលធ្លាប់តែមាន ប្រជាជនប្រើប្រាស់អំពូលភ្លើងតែមួយក្នុងផ្ទះ ខណៈដែលតម្លៃអគ្គីសនីទាប ក៏បានប្ដូរឥរិយាបថមក បន្ថែមពន្លឺដល់ក្រុងវៀងច័ន្ទទាំងមូល។ ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍ស៊ីហ្គេមទៅ ទីក្រុងវៀងច័ន្ទបានស្គាល់ភាព ល្បីល្បាញមួយកម្រិត ព្រមទាំងមានភ្ញៀវទេសចរទៅទស្សនាជាហូរហែ។

ប្រទេសចិនឯណោះ នៅក្នុងការធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះកីឡាអូឡាំពិក បានកែប្រែសង្គមទាំងមូល តាមរយៈការកែប្រែឥរិយារបស់ប្រជាជនឱ្យឈប់បោះចោលកន្ទុយបារីនៅទីសាធារណៈ។ សម្រាប់កម្ពុជាឯណេះវិញ គណកម្មាធិការរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍កីឡាក៏កំពុងតែជំរុញលើការកែប្រែសង្គម ផងដែរ ដោយការចេញជាយុទ្ធនាការផ្សេងៗដូចជា យុទ្ធនាការសម្អាតសង្គម (Cambodia Clean Up) យុទ្ធនាការប្រជាជនម្នាក់លេងកីឡាឱ្យបានមួយប្រភេទយុទ្ធនាការប្រជាជនម្នាក់ទទួលភ្ញៀវម្នាក់ ក៏ដូចជាការផ្សព្វផ្សាយឱ្យអ្នកផ្ដល់សេវាកម្មនានាប្រើប្រាស់ឥរិយាបថស្វាគមន៍ភ្ញៀវ ដោយការញញឹម ចេញពីបេះដូង។ ក្រៅពីនេះ ប្រទេសជាម្ចាស់ផ្ទះក៏នឹងអាចចំណេញក្នុងការបង្កើនសាមគ្គីភាពរបស់ប្រជាជនទាំងក្នុង ស្រុក និងក្រៅស្រុក ឱ្យពួកគេមានស្មារតីជាតិនិយមផងដែរ។ ជារួម ការប្រារព្ធព្រឹត្តិការណ៍កីឡា ស៊ីហ្គេមនេះមិនបានផ្ដល់ផលចំណេញដោយផ្ទាល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចផ្ដល់ផលចំណេញដោយ ប្រយោលជាច្រើនរាប់មិនអស់៕