សៀមរាប៖ អង្រឹងឫស្សី ជាផលិតផលក្នុងស្រុកដែលត្រូវការពេលវេលា និងការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងសម្រិតសម្រាំងក្នុងការផលិត ជាពិសេសគឺជាការផលិតឡើងដោយដៃ។ ប៉ុន្តែ មុខរបរដែលត្រូវការការច្នៃប្រឌិត និងភាពអត់ធ្មត់មួយនេះហាក់កំពុងប្រឈមនឹងការបាត់បង់ទីផ្សារ ហើយត្រូវការការគាំទ្របន្ថែមទៀត ដើម្បីអាចឱ្យអ្នកផលិតអាចបន្តការកែច្នៃ និងផលិតបន្ថែមទៀត ហើយរកចំណូលផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ ក៏ដូចជាសហគមន៍។

លោក ឈិញ ស្រឹម ជាអ្នកផលិតអង្រឹងឫស្សីពីងពង់ ស្ថិតនៅឃុំព្រះដាក់ ស្រុកបន្ទាយស្រី ខេត្តសៀមរាបបានមានប្រសាសន៍ថា ៖

«ការលក់គឺមិនទៀងទាត់នោះទេ ខែខ្លះលក់បានត្រឹមតែ ១ ប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្លះទៀតក៏អាចលក់បាន ១០អង្រឹងអីដែរក្នុងពេលកន្លះខែ ហើយនេះជាចំនួនច្រើនបំផុតហើយ ព្រោះកាលពីមុនមួយខែអាចលក់បានត្រឹម ១ ឬអត់សោះក៏មាន ហើយខ្ញុំមិនមានការងារផ្សេងទេក្រៅពីធ្វើអង្រឹងនេះទេ ដើម្បីចិញ្ចឹមភរិយា​ និងកូន៣នាក់នៅក្នុងបន្ទុក ខណៈដែលការងារផ្នែកផលិតអង្រឹងនេះក៏បានជួយដល់ជីវភាពបងប្អូនក្នុងសហគមន៍ផងដែរ»។

ជាមួយនឹងការផ្តល់ព័ត៌មានអំពីតម្រូវការ និងទីផ្សារអង្រឹងឫស្សីនេះ លោក ឈិញ ស្រឹម ក៏បានប្រាប់ពីដើមចមនៃការផ្តើមអាជីវកម្មមួយនេះផងដែរថា មូលហេតុដែលលោកចាប់អាជីពនេះ គឺដោយសារលោកឃើញបងប្អូនក្នុងសហគមន៍មិនសូវយល់ដឹងពីប្រយោជន៍របស់ដើមឫស្សី ដោយចេះតែកាប់ឬដុតចោល ទើបលោកមានគំនិតយកមកច្នៃធ្វើទ្រ និងខ្លុយលក់ឱ្យទេសចរបរទេស ហើយក៏បានប្រមូលទិញឫស្សីពីបងប្អូនក្នុងតំបន់យកមកកែច្នៃរបស់បន្ថែមទៀតដូចជា តុ ទូ បង្អួច ប៉ុន្តែផលិតផលទាំងអស់នេះហាក់ពិបាកលក់ពេកក៏បន្តមកដល់ច្នៃធ្វើអង្រឹងដូចសព្វថ្ងៃ។

លោកថា ៖

«បច្ចុប្បន្ននេះផលិតផលរបស់លោកអាចលក់ដាច់ជាងមុនដោយសារតែការប្រាប់តៗគ្នាពីសំណាក់បងប្អូននៅក្បែរៗនេះ។ កាលខ្ញុំធ្វើដំបូងៗ ១ឆ្នាំបានលក់ដាច់មួយក៏មានដែរ កាលនោះធ្វើតាំងពីមិនទាន់មានភ្លើងអគ្គិសនីប្រើប្រាស់ និងមិនទាន់ម៉ាស៊ីនពោលគឺធ្វើដោយដៃសុទ្ធតែម្ដង»។

ផលិតផលអង្រឹងនេះ គឺកែច្នៃពីដើមឫស្សីសុទ្ធ មិនមានលាយជាមួយឈើនោះទេ ហើយការផលិតក៏មិនងាយស្រួលដែរ ព្រោះថាដើមឫស្សីដែលជាវត្ថុធាតុដើម វាអាចធ្វើឱ្យរមាស់ស្កៀប បើមិនអត់ធ្មត់ទេ គឺធ្វើមិនបាននោះទេ ដោយសារតែកម្ទេចឫស្សីវានៅជាប់ពេញខ្លួន ហើយត្រូវការចំណាយពេលចន្លោះពី ៣-៦ថ្ងៃ ទើបអាចច្នៃបានមួយ ដោយអង្រឹងមានប្រភេទខុសៗគ្នា តាមទំហំ និងខ្នាតដែលមានជាការច្នៃចេញពីដើមឫស្សី គល់ឫស្សី និងចុងឫស្សី។

សម្រាប់អង្រឹងដែលច្នៃចេញពីដើមឫស្សី គឺជាអង្រឹងលេខ១ និងមានតម្លៃថ្លៃជាងគេ ឯផ្នែកខាងចុងគឺតម្លៃទាបជាង ហើយតម្លៃចាប់ពី ៧០ដុល្លារ (តែតួអង្រឹង) និងមួយឈុតមានទាំងជើងអង្រឹងចាប់ពី ១២៥ដុល្លារផងដែរ ហើយអតិថិជនភាគច្រើនជាអ្នករស់នៅរាជធានីភ្នំពេញ ខេត្តកណ្ដាល មណ្ឌលគិរី ព្រៃវែង និងកោះកុងជាដើម។ នេះជាអ្វីដែលសិប្បករខាងលើបានលើកឡើង។

ចំពោះលក្ខណៈពិសេសរបស់អង្រឹងឫស្សីនេះគឺ ទី១ វាមិនមានក្លិនដូចជាអង្រឹងក្រណាត់ ទី២ ពេលគេងនៅលើអង្រឹងបំពង់ឫស្សីនេះវាប្រៀបដូចជាការម៉ាសាខ្នងនៅពេលដែលយោលចុះឡើង មួយវិញទៀតវាត្រជាក់ស្រួលខ្នងមិនចេះក្តៅ និងស្អុះស្អាប់។ ឯគុណភាពគឺរឹងមាំអាចប្រើបានមិនក្រោម ២០ឆ្នាំនោះទេ។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា លោក ឈិញ ស្រឹម បានចាប់អាជីពនេះតាំងពីឆ្នាំ២០០៣ មកដោយចេះតែផលិតស្តុកទុក ណាមួយលោកមិនចេះផ្សព្វផ្សាយ មិនដឹងថាធ្វើយ៉ាងណាឱ្យបងប្អូនដឹង និងស្គាល់ ប៉ុន្តែនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តស្រឡាញ់ដោយសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយបងប្អូនខ្មែរយើងងាកមកគាំទ្រផលិតផលកែច្នៃនេះ។ ដោយឡែកកាលពីមិនទាន់ធ្វើអង្រឹងនេះ លោក ឈិញ ស្រឹម ជាអ្នកស៊ីឈ្នួលគេ ដកដំឡូង​ លើកអីវ៉ាន់ ស្ទូង លក់អង្ករ លក់ស្រូវឱ្យគេ ពោលគឺធ្វើការប្រើកម្លាំងបាយ តែក្រោយមកលោកក៏គិតថា មានអាយុក៏ច្រើនដែរហើយ កម្លាំងក៏ចុះខ្សោយ បើមិនមានវិជ្ជាអ្វីជាប់ខ្លួនទេនៅតែបន្តដើរស៊ីឈ្នួលគេទៀត ពេលចាស់អត់កម្លាំង ច្បាសជាពុំមានអ្វីជាទីពឹង ទើបបានខិតខំកែច្នៃផលិតផលដែលប្រើកម្លាំងតិចជាង។

ចុងក្រោយ អ្នកផលិតអង្រឹងឫស្សីខាងលើក៏មានមតិចូលរួមថា សម្រាប់បងប្អូនដែលមានដើមឫស្សី សូមជួយថែឫស្សី កុំកាប់ឬបំផ្លាញវាចោល ព្រោះឫស្សីមានប្រយោជន៍ជាច្រើន មួយវិញទៀតគឺបងប្អូនដែលមានដីទំនេរគួរតែអាចដាំដើមឫស្សី ព្រោះវាមិនពិបាកថែអ្វីនោះទេ។ ជាមួយគ្នានេះ លោកក៏បានសំណូមពរដល់បងប្អូនក្នុងស្រុក ជួយគាំទ្រផលិតផលរបស់ខ្មែរ ស្នាដៃខ្មែរទាំងអស់គ្នា មិនថាជារបស់របរប្រើប្រាស់កែច្នៃ ឬក៏អ្វីនោះទេ សូមជួយលើកស្ទួយ និងជួយទិញដែលជាផ្នែកមួយជួយដល់សិប្បករ ដែលខំកែច្នៃដើម្បីឱ្យពួកគេមានទឹកចិត្តបន្តធ្វើ និងរក្សាប្រពៃណីខ្មែរ ពិសេសគឺកាត់បន្ថយការធ្វើចំណាកស្រុកទៅធ្វើការស៊ីឈ្នួលគេ ឃ្លាតឆ្ងាយពីក្រុមគ្រួសារ៕