បរទេស ៖ យោងតាមប្រភពព័ត៌មានពី Weforum បានរាយការណ៍ថា សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ (អាស៊ាន) គឺជាតំបន់ពាណិជ្ជកម្ម និងនយោបាយសំខាន់មួយដែលអាចឆ្លងកាត់វិបត្តិថាមពលបាន និងមានសារៈសំខាន់ចំពោះមនុស្សជាតិនាពេលអនាគតផងដែរ។

អាស៊ាន​ គឺជាតំបន់ដែលមានបណ្តា​ប្រទេស​ប្រើប្រាស់​ថាមពល​ធំ​ជាង​គេ​ទី៤ ​របស់​ពិភពលោក ដោយសាររចនាសម្ព័ន្ធថាមពលបច្ចុប្បន្នត្រូវបានបង្វែរទៅរកការបង្កើតថាមពលបែបប្រពៃណី ឥន្ធនៈហ្វូស៊ីលបង្កើតបាន ៨៣ ភាគរយនៃល្បាយថាមពល និងតម្រូវការថាមពលនឹងមានការកើនឡើង។

ស្ថានភាពនយោបាយកាន់តែអនុគ្រោះដល់ថាមពលកាបូនទាប ហើយកាលពីឆ្នាំ២០២០ កន្លងទៅនេះ​ ថាមពលកកើតឡើងវិញរបស់អាស៊ានបានកើនឡើងដល់ ១៤ ភាគរយនៃល្បាយថាមពលសរុប រួមទាំងធនធានថាមពលបៃតងត្រូវបានកើនឡើងជាលំដាប់ផងដែរ។ ជាក់ស្តែង វៀតណាមបានទទួលជោគជ័យនៅក្នុងទីផ្សារថាមពលព្រះអាទិត្យពិភពលោក ដែលបង្ហាញថាអាចធ្វើទៅបានដោយសារឆន្ទៈនយោបាយ កំណែទម្រង់តាមវិស័យ និងការលើកទឹកចិត្តទីផ្សាររួមគ្នា។ ឡាវ គឺជាថ្មថាមពលរបស់អាស៊ី និងស្ថិតក្នុងចំណោមប្រទេសដែលមានជាងគេបំផុតក្នុងតំបន់ខាងផ្នែកវារីអគ្គីសនី ខណៈឥណ្ឌូនេស៊ី និងហ្វីលីពីន មានចំណែកស្ទើរតែមួយភាគបួននៃការផលិតថាមពលកំដៅក្នុងផែនដីរបស់ពិភពលោក។

អាស៊ានក៏សម្បូរទៅដោយវត្ថុធាតុដើមដែលត្រូវការសម្រាប់ផលិតផលថាមពលស្អាតផងដែរ ដោយេសារធាតុទាំងនោះរួមមានសារធាតុបុកស៊ីត នីកែល សំណប៉ាហាំង និងធាតុកម្រ ដែលអាចត្រូវបានរកឃើញនៅទូទាំងតំបន់ ជាពិសេសប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី មីយ៉ាន់ម៉ា ហ្វីលីពីន និងប្រទេសថៃ។ លើសពីនេះ ម៉ាឡេស៊ី និងវៀតណាម គឺជាអ្នកបង្កើតម៉ូឌុលថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ធំបំផុតរបស់ពិភពលោក។

ក្នុងចំណោមការងារទាំងនោះរួមមាន ការងារកម្រិតថ្នាក់ជាតិនៅឥណ្ឌូនេស៊ីក្នុងការរៀបចំប្រមូលហិរញ្ញវត្ថុសម្រាប់ថាមពលស្អាត ដោយភាពជាដៃគូជាមួយសភាពាណិជ្ជកម្មក្នុងប្រទេស, ការគាំទ្រដល់ការអភិវឌ្ឍន៍ និងការអនុវត្តគោលនយោបាយថាមពលជាតិរបស់ម៉ាឡេស៊ី តាមរយៈកិច្ចប្រជុំជាមួយរដ្ឋាភិបាល និងក្រុមហ៊ុនថាមពលវិស័យឯកជន, និងការគាំទ្រមេដឹកនាំថាមពលអាស៊ាននាពេលខាងមុខសម្រាប់ការផ្លាស់ក្នុងតំបន់។ គោលដៅបន្ទាប់ទៀត គឺការពង្រឹងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់ និងអន្តរជាតិ ដើម្បីជួយពន្លឿនការផ្លាស់ប្តូរឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

នៅឆ្នាំ១៩៧៣ ដែលជាឆ្នាំវិបត្តិប្រេង បានធ្វើឲ្យមានការលេចចេញនូវយុទ្ធសាស្ត្រថាមពលដែលពឹងផ្អែកតិចលើប្រេង ការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវប្រសិទ្ធភាពថាមពល និងការស្វែងរកល្បាយថាមពលចម្រុះបន្ថែមទៀត។ បច្ចុប្បន្ននេះ សេដ្ឋកិច្ចទូទាំងពិភពលោកក៏ងាយនឹងរងផលប៉ះពាល់ពីការបញ្ចេញយុទ្ធសាស្ត្រថ្មីនៃថាមពលផងដែរ។ ដូចនេះប្រសិនបើអាស៊ានអាចសម្រេចបាននូវយុទ្ធសាស្ត្រថាមពលដោយបានជោគជ័យ និង ត្រឹមត្រូវ​នោះ ប្រទេសទាំងនោះនឹងរស់នៅសមប្រកបជាមួយប្រព័ន្ធថាមពលប្រកបដោយសុវត្ថិភាព និងសមធម៌ ​ព្រមទាំងកាន់តែខិតជិតក្នុងការសម្រេចគោលដៅនៃកិច្ចព្រមព្រៀងទីក្រុងប៉ារីសផងដែរ។ ស្របពេលនេះដែរ វិបត្តិថាមពលក៏បានជះឥទ្ធិពលមិនសូវល្អដល់តំបន់នេះផងដែរ ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញប្រទេសជាសមាជិកអាស៊ានអាចប្រឈមនឹងហានិភ័យសេដ្ឋកិច្ច សន្តិសុខថាមពល និងហានិភ័យភូមិសាស្ត្រនយោបាយ ដោយសារភាពច្របូកច្របល់នៃវិធានការនយោបាយ អាចនាំមកនូវបញ្ហានៃការផ្គត់ផ្គង់ថាមពលដើម្បីអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចក្នុងតំបន់។

ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ប្រទេសសមាជិករបស់អាស៊ានជាច្រើន បានបង្ហាញការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងមុតមាំក្នុងការសម្រេចបានការបំភាយកាបូនសូន្យសុទ្ធត្រឹមឆ្នាំ២០៥០ និងមានតែប្រទេសហ្វីលីពីនប៉ុណ្ណោះដែលមិនទាន់បានប្តេជ្ញាចិត្ត ខណៈពេលដែលប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីបានកំណត់គោលដៅនៅឆ្នាំ២០៦០។ ការព្យាករណ៍ទាំងអស់ និងការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៃការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំបែបនេះនឹងមិនងាយស្រួលក្នុងការសម្រេចនោះទេ ដោយសារ​មិនទាន់មានដំណោះស្រាយណាមួយច្បាស់លាស់ ហើយប្រទេសនីមួយៗចាំបាច់ត្រូវបន្តគោលនយោបាយរបស់ខ្លួន។ ការផ្លាស់ប្តូរដើម្បីចៀសឆ្ងាយពីការបំភាយឧស្ម័ន គឺនឹងត្រូវបង្កើតឡើងតាមរយៈការផលិតថាមពលធ្យូងថ្ម ការផ្លាស់ប្តូរជំហានដោយប្រសិទ្ធភាព និងការដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់បច្ចេកវិជ្ជាកាបូនទាបក្នុងការបំពេញបន្ថែមនៃការផ្លាស់ប្តូរនេះ៕