សាវម៉ាវ ជាប្រភេទដំណាំហូបផ្លែមួយប្រភេទដែលមនុស្សភាគច្រើននិយមចូលចិត្តទទួលទានដោយសារតែវាមានរសជាតិផ្អែមលាយជូរបន្តិច សម្បូរទៅដោយជាតិសរសៃ និងវីតាមីនច្រើនមុខ ដែលគេនិយមហូបផ្លែស្រស់ ឬច្នៃទៅជាសាវម៉ាវកំប៉ុងអាចរក្សាទុកបានយូរក៏បាន។ ហេតុនេះ ទើបអ្នកជំនាញកសិកម្មបានចងក្រងបច្ចេកទេសសំខាន់ៗក្នុងការដាំដំណាំសាវម៉ាវប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព និងទទួលបានទិន្នផលខ្ពស់។

សាវម៉ាវមានពូជជាង ២០០ប្រភេទផ្សេងៗគ្នា អាស្រ័យលើទំហំដើម​ ផ្លែ សាច់ និងគ្រាប់ ហើយក្នុងនោះ ការជ្រើសពូជសម្រាប់ដាំក៏ជាផ្នែកមួយសំខាន់ដែលកសិករគួរយកចិត្តទុកដាក់ដោយពូជសាវម៉ាវដែលល្អ ជាពូជដែលធន់នឹងជំងឺ សត្វល្អិត ការបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ ហើយជាពូជដែលមានដើមធំ សុខភាពល្អ ផ្លែមានរសជាតិឆ្ងាញ់ សំបកស្ដើង សាច់ក្រាស់មិនជាប់គ្រាប់ និងមានសោភ័ណភាពល្អ។

ការបន្តពូជសាវម៉ាវ កសិករអាចធ្វើបានពីរបៀបគឺ ការបន្តពូជដោយគ្រាប់ និងការបន្តពូជដោយសរីរាង្គលូតលាស់។ ចំពោះការបន្តពូជដោយគ្រាប់ គេត្រូវជ្រើសរើសផ្លែសាវម៉ាវណាដែលទុំល្អ បកយកសាច់ចេញ ដោយទុកតែគ្រាប់ហាលសំដិលមួយយប់។ បន្ទាប់មករៀបចំថ្នាលដោយលាយជាមួយជីលាមកសត្វ ផេះអង្កាម ផ្អាប់ទុកចោលរយៈពេលមួយខែ ទើបគេអាចយកគ្រាប់សាវម៉ាវទៅបណ្ដុះក្នុងថ្នាលដោយដាក់គ្រាប់ផ្នែកចុងស្រួចចុះក្រោមគម្លាត ១០សង់ទីម៉ែត្រពីគ្នា ជម្រៅពី ១-២មីលីម៉ែត្រ និងស្រោចទឹក ២ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។

ចំណែកការបន្តពូជដោយសរីរាង្គវិញ ជាការតភ្ជាប់ដើមទៅនឹងមែកពូជ ឬគេហៅថាបច្ចេកទេសបំបៅកូនសាវម៉ាវ ដែលគេត្រូវជ្រើសរើសពូជដែលមានអម្បូរដូចគ្នា ហើយមែកសម្រាប់តភ្ជាប់ត្រូវមានអាយុ៤ឆ្នាំឡើងទៅ ឯកូនសាវម៉ាវដែលជាដើមទម្រត្រូវមានអាយុពី ៤០-៥០ថ្ងៃ ឬមានកម្ពស់ពី ៥០-៧០សង់ទីម៉ែត្រ។

បន្ទាប់មក គេត្រូវដកកូនពីថ្នាលបំប៉នមកកាត់ឫស ២ភាគ៣ចោល ដើម្បីកុំឱ្យវាស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមច្រើនពេក ហើយឆូតឫស ៤-៥កន្លែង រួចជ្រលក់ទឹកអូសាវែ (សេវាទិច) មុនដាក់ថង់ ដែលមានលាយកម្ទេចស្រកីដូង ដោយផ្សើមទឹកល្មមចៀសវាងច្រើនពេកនាំឱ្យរលួយឫស។ ចំពោះថង់ស្រកីដូង ត្រូវញាត់ឱ្យណែនចៀសវាងខ្យល់ចូល ហើយដាក់ដើមចូលក្នុងថង់ចងឱ្យណែន និងព្រលាត់មាត់កុំឱ្យដល់ទឹក បន្ទាប់មកទៀត ត្រូវកាត់ដើមតជាចំណិតត្រសក់កម្ពស់ពី ២០-៣០សង់ទីម៉ែត្រ ដោយប្រើកាំបិតមុតដើម្បីត្រៀមសម្រាប់យកទៅតត្រង់មែកពូជដែលបានត្រៀមទុក។

យកកូនពូជដែលតទៅដាក់ផ្ទាល់នៅនឹងមែកពូជរួចចងថង់ឱ្យណែនការពារកុំឱ្យរអិលរួចយកខ្សែប្លាស្ទិកឬបង់មិនស្អិតពណ៌ខ្មៅ រុំឱ្យណែនលើមុខដំណរនោះ។ ក្រោយពីបំបៅបាន ៣០-៤៥ថ្ងៃ គេអាចពិនិត្យមើលឫសក្នុងថង់ដុះចេញមកមានពណ៌ត្នោត ទើបអាចយកទៅដាំបានល្អ។

សម្រាប់ការរៀបចំដីនៅតំបន់ព្រៃ ត្រូវចាប់ឆ្ការព្រៃ និងសម្អាតស្មៅ និងភ្ជួរដីជម្រៅ ២០-៣០សង់ទីម៉ែត្រដើម្បីយកឫសដើមឈើចេញដែលអាចរំខានដល់ដើមសាវម៉ាវ។ បន្ទាប់មកការប្រើប្រាស់ជី កសិករអាចប្រើជីធម្មជាតិក្នុងកម្រិ ១០-២០គីឡូក្រាមសម្រាប់សាវម៉ាវ ១ដើមក្នុង១ឆ្នាំ ឬប្រើជីដែលមានកម្រិតអាសូត ២០០ក្រាម ផូស្វ័រ២៥ក្រាម ប៉ូតាស្យូម១០០ក្រាមក្នុង១ដើមសម្រាប់រយៈពេលមួយឆ្នាំ។

ពាក់ព័ន្ធនឹងពេលវេលាដាំដុះភាគច្រើនគេដាំនៅរដូវវស្សាដែលមានទឹកគ្រប់គ្រាន់ ហើយការដាំត្រូវរៀបចំរណ្ដៅ ២-៣ថ្ងៃមុននឹងយកកូនដាំ ដោយជីកទំហំ ១ម៉ែត្របួនជ្រុង ជម្រៅ ៥០-៧០សង់ទីម៉ែត្រ។ សម្រាប់ចន្លោះរងត្រូវឃ្លាតពីគ្នា ៨×៨ ឬ ១០×១០ម៉ែត្រអាស្រ័ទៅតាមប្រភេទដី និងតំបន់ដាំដុះ។

ការថែទាំដំណាំសាវម៉ាវក៏មិនខុសពីដំណាំដទៃទៀតដែរ ដែលអ្នកដាំត្រូវសម្អាតស្មៅញឹកញាប់រយៈពេល៤ឆ្នាំដំបូង ពិសេសត្រូវយកចំបើង ស្លឹករុក្ខជាតិទៅគ្របគល់ ឬជុំវិញមាត់រណ្ដៅដើម្បីការពារសំណើមបានយូរ និងត្រូវបាញ់ថ្នាំការពារសត្វល្អិតនិងជំងឺជាមុន។ រីឯការស្រោចស្រពត្រូវស្រោចទឹកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ពិសេសនៅរដូវប្រាំងយ៉ាងហោចណាស់១សប្ដាហ៍ម្ដង ឬសម្រាប់កូនផ្សាំហើយត្រូវស្រោច ៣ថ្ងៃម្ដង។

យ៉ាងណាក៏ដោយ ដំណាំសាវម៉ាវក៏ត្រូវរងនូវកត្តាបំផ្លាញដូចជា សត្វល្អិត ដង្កូវចោះដើម ដង្កូវស៊ីស្លឹក កណ្ដៀរ​ ជំងឺផ្សេងទៀតដូចជាជំងឺងាប់ជាលិកា ជំងឺអុជស្លឹក ជំងឺខ្វះជីជាតិ ជំងឺខ្វះទឹក និងពពួករុក្ខជាតិចង្រៃដូចជាស្មៅចិញ្ចៀន ស្មៅសក់សេះ កន្ទ្រាំងបាយស ស្មៅបារាំង និងស្មៅជើងក្រាស ដែលម្ចាស់ចំការអាចប្រើវិធីនានាតាមបច្ចេកទេសទៅតាមបញ្ហាដែលជួបប្រទះ។ 

សម្រាប់ការប្រមូលផល សាម៉ាវអាចចាប់ផ្ដើមប្រមូលផលបន្ទាប់ពីអាយុ ៤-៦ឆ្នាំរាប់ចាប់តាំងពីពេលដាំ តែវាអាចផ្ដល់ផលក្នុងរយៈពេលត្រឹម ២-៣ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះចំពោះការដាំដោយផ្សាំឬបំបៅដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ ការប្រមូលផលនេះទៀតសោត ភាគច្រើនធ្វើឡើងនៅខែសីហាដល់ខែកញ្ញា និងជាមធ្យមអាចទទួលបានផលចន្លោះពី ៦០-៧០គីឡូក្រាមក្នុង១ដើម ដែលគេត្រូវកាត់យកផ្លែណាដែលទុំល្អ ឬចាស់ ហើយអាចប្រមូលផល២ទៅ៣លើកទើបអស់ ហើយសាវម៉ាវដែលកាត់ហើយត្រូវរក្សាទុកឱ្យផ្លែមានរសជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់ក្នុងកម្រិតសីតុណ្ហភាព ១៣-១៦អង្សាសេ៕