សៀមរាប ៖ ភូមិព្រះដាក់ ជាភូមិគំរូមួយដែលស្ថិតក្នុងស្រុកបន្ទាយស្រី ខេត្តសៀមរាប និងទទួល​បានការកោតសរសើរមិនដាច់ពីភ្ញៀវទេសចរ ទៅលើការរៀបចំផ្ទះសម្បែង ការស្លៀកពាក់ ការរក្សាបាននូវភូមិឋានល្អ មានបរិស្ថានស្អាត ព្រមទាំងមានរបរប្រពៃណីមួយចំនួនដែលអ្នកភូមិនៅបន្តធ្វើ។

រាប់ចាប់តាំងពីស្ងប់ស្ងាត់ជំងឺកូវីដ១៩មក ភាពល្បីល្បាញរបស់ភូមិគំរូមួយនេះ រិតតែផ្ទុះឡើងទ្វេរ​ដង ជាពិសេសមុខរបរ និងអាជីវកម្មបែបប្រពៃណី ដូចជាការចម្អិននំអាកោត្នោត នំបញ្ចុក នំផ្លែអាយ ស្មុគ ផលិតផលធ្វើពីឫស្សី សុទ្ធសឹងតែជាមុខរបរសំខាន់ៗរបស់អ្នកភូមិព្រះដាក់។

ជាមួយគ្នានេះ ស្របទៅនឹងសម័យកាលឌីជីថលផង ផលិតផលខាងលើរបស់អ្នកភូមិត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយព្រោងព្រាត ចេញពីបណ្ដាញសង្គមរបស់អ្នកទេសចរក្នុងស្រុកដែលបានធ្វើដំណើរទៅដល់។ បន្ថែមពីនេះ មិនត្រឹមតែបាន​ផ្សព្វផ្សាយប៉ុណ្ណោះទេ អ្នកទេសចរភាគច្រើនថែមទាំងបាន​កោតសរសើរ​អ្នកភូមិទៅ​លើភាពប៉ិន​ប្រសប់​របស់ពួកគេក្នុងការបង្កើតភាពទាក់ទាញ​ឱ្យផលិតផលរបស់ខ្លួនទៀតផង ដែលការណ៍នេះ​កាន់តែធ្វើឱ្យអ្នកទេសចរដទៃទៀតប៉ងចង់ទៅស្គាល់ និងឃើញជាក់ស្ដែង​នូវទិដ្ឋភាពរបស់ភូមិ​ព្រះដាក់។ ដោយមានការគាំទ្ររបស់អ្នកទេសចរក្នុងស្រុក និងក្រៅស្រុកបែបនេះ អ្នកភូមិព្រះដាក់បច្ចុប្បន្នមានជីវភាពធូធារ មានចរន្ដសេដ្ឋកិច្ចជាក់លាក់មួយ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេលែងសូវបារម្ភពីការចេញទៅរកចំណូលនៅខាងក្រៅភូមិស្រុក។

ក្នុងចំណោមផលិតផលទាំងអស់ បើគេមើលត្រឹមតែនំអាកោត្នោតមួយ ក៏អ្នកលក់ម្នាក់អាចរកបាន​ចំណូល​ខ្ទង់១លានរៀលផងដែរក្នុងមួយថ្ងៃ។ វាជារឿងមួយដែលមិនមាននរណាស្មានដល់នោះឡើយ ដែលត្រឹមមុខរបរតូចតាមមួយនេះអាចរកចំណូលច្រើន។

អ្នកស្រី ថ្លុង ថាន ជាអាជីវករលក់នំអាកោត្នោតមួយរូបបានឱ្យដឹងថា អ្នកស្រីចាប់អាជីពនេះជាង ៣ឆ្នាំមកហើយ ប៉ុន្តែកាលពីចាប់ផ្ដើមដំបូងនោះ អ្នកស្រីមិនមានគម្រោងពង្រីកធំដូចសព្វថ្ងៃនេះទេ។ កាលណោះ អ្នកស្រីធ្វើក្នុងទំហំតូច ដោយហូបក្នុងគ្រួសារ និងយកទៅលក់ទៅផ្សារបន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ។

ក្រោយពេលភូមិមានការអភិវឌ្ឍកាន់តែច្រើន ទេសចរក៏កាន់តែចូលមកទស្សនាភូមិកាន់តែច្រើន អ្នកស្រីក៏ចាប់ផ្ដើមសាកល្បងធ្វើលក់នៅផ្ទះ។ ដោយមានការកោតសរសើរពីភ្ញៀវទៅលើរសជាតិនំ អ្នកស្រីក៏ចាប់ផ្ដើមពង្រីកការលក់ និងបន្ថែមនូវរសជាតិថ្មីៗ ដើម្បីទាក់ទាញអតិថិជន។អាកោត្នោតដែលពីមុនមកអ្នកស្រីធ្វើត្រឹមតែ ១០គីឡូ ពេលនេះអ្នកស្រីបានពង្រីកដល់ ៦០ ទៅ១០០​គីឡូក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយមានថ្ងៃខ្លះ អ្នកស្រីធ្វើសឹងតែមិនទាន់ជូនអ្នកទិញផង។

អ្នកស្រីបានរៀបរាប់ថា ៖​

“ភ្ញៀវភាគច្រើនជាភ្ញៀវខ្មែរ ព្រោះពួកគាត់ចូលចិត្តហូប តែបើភ្ញៀវបរទេសច្រើនតែមកហូបសាកឱ្យស្គាល់រសជាតិ។ មុខរបរនេះត្រូវក្រោកពីព្រលឹមដើម្បីធ្វើម្សៅ តែក្រៅពីលាយម្សៅរួចហើយ ខ្ញុំមានបុគ្គលិកចាំជួយ អីចឹងហើយក៏មិនសូវរវល់ច្រើន គឺយើងចាំតែលក់”

បើតាមការឱ្យដឹងពីអាជីវកររូបនេះ នំអាកោមួយអ្នកស្រីលក់ក្នុងតម្លៃ១ពាន់រៀល ចំណែកឯស្មុកដែលចាក់ដោយអ្នកភូមិដែរនោះ អ្នកស្រីប្រើប្រាស់ក្នុងការវេចខ្ចប់នំ ដែលក្នុងមួយស្មុកដាក់បាន១០នំ។ ក្នុងថ្ងៃធម្មតា​ អ្នកស្រីអាចលក់បានចន្លោះពី ៥០០ ទៅ ៦០០នំ ហើយសម្រាប់ថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ ឬថ្ងៃបុណ្យទាន អ្នកស្រីអាចលក់បានពី ១ ០០០ ទៅ ១២០០ នំឯណោះ។ ម្លោះហើយ ចំណូលជាប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកស្រីក្នុងថ្ងៃធម្មតាគឺប្រហែល ៦០ម៉ឺនរៀល និងថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ គឺអាចលក់បានចន្លោះ១លានរៀល។ យ៉ាងណាមិញ មុខរបរមួយនេះមិនសូវជាចាំបាច់ត្រូវចំណាយដើមទុនច្រើននោះទេ ដោយហេតុថាតំបន់អ្នកស្រីមានវត្ថុធាតុដើមរួចជាស្រេច គឺផ្លែត្នោត។ ដូច្នេះអ្នកស្រីចំណាយប្រាក់តែទៅលើការទិញម្សៅ ទិញដូង និងជួលបុគ្គលិកប្រមាណជា១០នាក់សម្រាប់ជួយការងារ ដែលការចំណាយទាំងអស់នេះ គឺជាការជួយគាំទ្រដល់អ្នកភូមិតែម្ដង៕