បរទេស ៖ យោងតាមប្រភពសារព័ត៌មានបរទេសបានរាយការណ៍ថា ចិន ត្រូវបានព្យាករណ៍ថានឹងក្លាយជាប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចនាំមុខគេរបស់ពិភពលោកនៅរយៈពេល ៥ ឆ្នាំខាងមុខទៀត ជាមួយនឹងកំណើនរបស់ខ្លួនធំជាងក្រុមប្រទេសទាំងប្រាំពីរ (G7) រួមបញ្ចូលគ្នាទៅទៀត។

យោងតាមមូលនិធិរូបិយវត្ថុអន្តរជាតិ (IMF) បានព្យាករណ៍ថា ចិន អាចនឹងមានចំណែកប្រហែល ២១ ភាគរយនៃសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចសរុបរបស់ពិភពលោកនៅឆ្នាំ២០២៩ ខណៈដែលក្រុមប្រទេស G7 មានចំណែកត្រឹម ២០ ភាគរយ ហើយសហរដ្ឋអាម៉េរិកមានចំណែក ១២ ភាគរយ។ លើសពីនេះ ប្រហែល ៧៥ ភាគរយនៃកំណើនពិភពលោកនឹងបានមកពី ២០ ប្រទេស ហើយជាងពាក់កណ្តាលកំណើននោះនឹងបានមកពីប្រទេសធំៗចំនួន ៤ រួមមាន ចិន ឥណ្ឌា សហរដ្ឋអាម៉េរិក និងឥណ្ឌូនេស៊ី។

Bloomberg បានប៉ាន់ប្រមាណថា ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំខាងមុខ សមាជិករបស់ក្រុមប្រទេស G7 រួមមាន កាណាដា និងអ៊ីតាលី ត្រូវបានរំពឹងថានឹងរួមចំណែកតិចជាងមួយភាគរយ ដែលតិចជាងបង់ក្លាដែស ឬអេហ្ស៊ីប ដែលមានកំណើនប្រជាជនកំពុងជំរុញសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ច។

បច្ចុប្បន្ននេះ ចិន ស្ថិតក្នុងដំណើរឆ្ពោះទៅរកឧស្សាហូបនីយកម្មរបស់ខ្លួន បើទោះបីជាមានការផ្លាស់ប្តូរសំខាន់ៗឆ្ពោះទៅរករចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចដែលផ្តោតលើសេវាកម្មក៏ដោយ។ ចិនកំពុងធ្វើកំណែទម្រង់យ៉ាងសកម្ម និងជំរុញគោលនយោបាយឧស្សាហកម្មរបស់ខ្លួនដោយខិតខំប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីសម្របខ្លួនទៅនឹងទីផ្សារពិភពលោកដែលបង្ហាញឱ្យឃើញពីដំណើរការនៃវិស័យផលិតកម្មរបស់ខ្លួនទាក់ទងនឹងគុណភាព បរិមាណ និងតម្លៃ។ គោលនយោបាយឧស្សាហកម្មរបស់ប្រទេសចិនបានបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាព និងសមរម្យសម្រាប់តម្រូវការអភិវឌ្ឍន៍របស់ខ្លួន។ លើសពីនេះ ចិន នៅតែស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលអន្តរកាលមិនដូចបណ្តាប្រទេស G7 ដែលភាគច្រើនបានអភិវឌ្ឍន៍ហួសពីឧស្សាហូបនីយកម្ម និងឆ្លងកាត់ការបំផ្លិចបំផ្លាញឧស្សាហកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ។

បញ្ហាប្រឈមដែលក្រុមប្រទេស G7 ប្រឈមមុខគឺមកពីគោលនយោបាយ និងយុទ្ធសាស្រ្តមិនសូវស្រដៀងគ្នា។ នៅពេលដែលពួកគេប្រឈមមុខនឹងការកើនឡើងនៃកំណើនសេដ្ឋកិច្ចចិន ពួកគេកំពុងចាប់ផ្តើមពិចារណាលើការអនុម័តយុទ្ធសាស្រ្តស្រដៀងគ្នានេះ ជាពិសេសនៅក្នុងវិស័យដូចជាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងការផលិតកម្រិតខ្ពស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ក្រុមប្រទេស G7 ស្ថិតនៅផ្លូវដើរដ៏វែងឆ្ងាយក្នុងការពង្រឹងសមត្ថភាពប្រកួតប្រជែងរបស់ពួកគេតាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរគោលនយោបាយសំខាន់ៗ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះទេ ពួកគេប្រថុយនឹងការបាត់បង់ចំណែកទីផ្សារពិភពលោកកាន់តែច្រើន។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ចិន បានចូលរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកឆ្ពោះទៅរកបច្ចេកវិទ្យាបៃតងដោយផ្តោតលើរថយន្តអគ្គិសនី ថាមពលអគ្គិសនី និងអាគុយ ដែលជាកត្តាសំខាន់សម្រាប់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍។ ប្រសិនបើក្រុមប្រទេស G7 បង្កើនកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រឺងក្នុងការរួមចំណែកទាំងនេះដោយផ្តល់ជូននូវបច្ចេកវិទ្យាពណ៌បៃតងដែលមានតម្លៃសមរម្យជាងនេះទៅឱ្យប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ឬក្រីក្រ នោះវានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់សេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកសេដ្ឋកិច្ច និងអ្នកបង្កើតគោលនយោបាយអាមេរិកជាច្រើនកំពុងព្រួយបារម្ភអំពីឥទ្ធិពលរបស់ចិនដែលកំពុងកើនឡើង ជាពិសេសការភ័យខ្លាចថាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ផ្សេងទៀតអាចធ្វើតាមគំរូរបស់ប្រទេសចិន នៅពេលដែលប្រទេសចិនជំរុញទៅមុខជាមួយនឹងគំនិតផ្តួចផ្តើមដូចជាគំនិតផ្តួចផ្តើមខ្សែក្រវ៉ាត់ និងផ្លូវ។ យ៉ងណាមិញ ការព្រួយបារម្ភពិតប្រាកដគួរតែស្ថិតនៅត្រង់ថា តើសហរដ្ឋអាមេរិក និងក្រុមប្រទេស G7 អាចរៀនពីយុទ្ធសាស្ត្រឧស្សាហូបនីយកម្មរបស់ចិនដើម្បីសម្រេចបាននូវកំណើនឧស្សាហកម្មឡើងវិញដោយខ្លួនឯង ឬអត់តែប៉ុណ្ណោះ?