បរទេស ៖ នៅក្នុងពេលជាច្រើនឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ទំនាក់ទំនងរវាងមហាយក្សអាស៊ីទាំង ២ គឺ ឥណ្ឌា និងចិន បានបន្តមានបញ្ហាតានតឹងដាក៉គ្នាដោយសារកត្តាមួយចំនួនបូករួមទាំងបញ្ហាព្រំដែននៅមិនទាន់ដោះស្រាយ បញ្ហាជម្លោះ និងទំនាក់ទំនងពាណិជ្ជកម្មមិនមានភាពប្រកួតប្រជែង ទំនាក់ទំនងជាយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ចិនជាមួយប៉ាគីស្ថាន និងការមិនចុះសម្រុងគ្នាផ្នែកនយោបាយ រួមទាំងការទូតផងដែរ ដើម្បីបង្កើនឥទ្ធិពលរៀងៗខ្លួននៅក្នុងតំបន់អាស៊ី។ ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ក្នុងជំនួបគ្នាចុងក្រោយនៅព្រឹត្តិការណ៍ដែលរៀបចំឡើងដោយ The Asia Society នាទីក្រុងញូវយ៉កកាលពីសប្តាហ៍មុននេះភាគីទាំងពីរហាក់បានបង្ហាញភាពរាក់ទាក់ស្វាគមន៍ដាក់គ្នាដោយក្នុងនោះរដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសឥណ្ឌា លោក ​Subrahmanyam Jaishankar ថែមទាំងបានលើកឡើងអំពីភាពសារៈសំខាន់នៃទំនាក់ទំនងរវាងឥណ្ឌា និងចិន ទាំងក្នុងតំបន់អាស៊ី និងពិភពលោកទាំងមូលផងដែរ។

ថ្លែងនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំដែលមានការចូលរួមពីសំណាក់ប្រទេសជាច្រើនមកពីជុំវិញជុំពិភពលោកមួយនេះ រដ្ឋមន្ត្រីកាបរទេសឥណ្ឌា បានធ្វើការពន្យល់ពីរបៀបដែលទំនាក់ទំនងនេះអាចចាត់ទុកថាជាកូនសោរដ៏សំខាន់សម្រាប់ដោះស្រាយបញ្ហាធំៗក្នុងតំបន់ ក៏ដូចជាពិភពលោក។

លោក Jaishankar បានពោលបែបនេះថា៖

«ក្នុងគ្រាដែលពិភពលោកកំពុងស្ថិតនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងដោយពហុប៉ូលបែបនេះ ខ្ញុំគិតថាទំនាក់ទំនងរវាងចិន និងឥណ្ឌា គឺជាកូនសោរដ៏សំខាន់សម្រាប់អនាគតរបស់តំបន់អាស៊ីទាំងមូល។ អាស៊ី ក៏មិនអាចជៀសផុតពីការអភិវឌ្ឍដែលគ្របដណ្តប់ទៅដោយពហុប៉ូលដូចគ្នាដែរ ដូច្នេះទំនាក់ទំនាក់ទំនងនេះមិនត្រឹមតែជាជោគវាសនារបស់អាស៊ីនោះទេ ប៉ុន្តែ វាក៏ជាអ្នកអាចជួយកំណត់ជោគវាសនា និងអនាគតរបស់ពិភពលោកផងដែរ»។

មុននេះ រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងញូវដេលី តែងតែមានបំណងក្នុងការបង្កើនឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួនដើម្បីអាចក្លាយទៅជាចំណែកមួយដ៏សំខាន់ក្នុងចំណោមមហាអំណាចធំៗរបស់ពិភពលោក និងក្នុងតំបន់ដែលកន្លងមកឥណ្ឌាតែងតែទទួលរងនូវឥទ្ធិពលពីសំណាក់រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងប៉េកាំង។​ កាលពីដើមឆ្នាំកន្លងមកនេះ លោក Jaishankar ក៏ធ្លាប់បានណែនាំផងដែរថា ឥណ្ឌាចាំបាច់ត្រូវតែរង់ចាំស្វាគមន៍ការប្រកួតប្រជែង និងបញ្ហាប្រឈមផ្សេងទៀតក្រោមឥទ្ធិពលរបស់ចិននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីខាងត្បូង។ ទោះជាយ៉ាងណាក្តី មន្ត្រីកំពូលផ្នែកការទូតរូបនេះក៏បានបង្ហាញភាពមិនសប្បាយចិត្តចំពោះការប៉ុនប៉ង់និងរារាំងដោយរដ្ឋាភិបាលទីក្រុងប៉េកាំងក្នុងការតម្លើងប្រទេសឥណ្ឌាទៅជាសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍នៃក្រុមប្រឹក្សាអង្គការសហប្រជាជាតិទាំងដែលរដ្ឋាភិបាលឥណ្ឌាបានខិតខំយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការតស៊ូមតិនៅវេទិកាធំៗរបស់ក្រុមប្រឹក្សាអង្គការសហប្រជាជាតិចំពោះបញ្ហាពហុប៉ូល និងតួនាទីជាច្រើនផ្សេងទៀតនៅក្នុងស្ថាប័នកំពូលនេះ។

ឥណ្ឌា និងចិន គឺជាប្រទេសដែលមានពលរដ្ឋច្រើនជាង១ពាន់លាននាក់ដូចគ្នា និងមានព្រំប្រទល់ជាប់គ្នាផង ដូច្នេះ បញ្ហារវាងប្រទេសទាំង ២ ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើក៏អាចចាត់ទុកថាជាបញ្ហាដ៏សំខាន់របស់ពិភពលោក និងតំបន់ផងដែរ ជាពិសេសក្នុងសម័យកាលផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកទៅកាន់សណ្តាប់ធ្នាប់ថ្មី ដោយភាគីទាំង ២ បានទទួលស្គាល់អំពីវិបត្តិ និងជម្លោះជាប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏លំបាកទាំងនេះប៉ុន្តែពួកគេក៏កំពុងព្យាយាមដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះម្តងមួយៗដោយមានទំនូលខុសត្រូវខ្ពស់។

ជាលទ្ធផល គិតត្រឹមដើមខែកន្លងមកនេះ បញ្ហាជម្លោះតាមព្រំដែន ក៏ដូចជាខ្សែបន្ទាត់តាមព្រំដែន ដែលមានប្រវែងជាង៣៥០០គីឡូម៉ែត្រនោះគឺបានដោះស្រាយប្រមាណជា៧៥ភាគរយហើយ ហើយក៏កំពុងបន្តធ្វើការលើកិច្ចការងារដែលនៅសេសសល់ផងដែរ។ លើសពីនេះ នៅក្នុងកិច្ចជំនួបជាច្រើនដងរវាងថ្នាក់ដឹកនាំកំពូលរបស់ប្រទេសទាំង២ ដើម្បីបង្កើនទំនាក់ទំនងគ្នាឡើងវិញឲ្យកាន់តែប្រសើរ ត្រូវបានធ្វើឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ហើយចុងក្រោយនេះវាត្រូវបានធ្វើឡើងនៅប្រទេសឡាវក្នុងអំឡុងពេលកិច្ចប្រជុំកំពូលអាស៊ាន។

គួរឲ្យដឹងដែរថា អាស៊ី ត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាតំបន់ដែលមានភាពរីកចម្រើនបំផុតនៃបច្ចេកវិទ្យា និងការផ្លាស់ប្តូរដែលកើតឡើងដោយសារតែកំណើនសេដ្ឋកិច្ចដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងតំបន់។ គិតត្រឹមតែប្រទេសឥណ្ឌា ដែលបច្ចុប្បន្នជាប្រទេសមានសេដ្ឋកិច្ចធំជាងគេទី៥ របស់ពិភពលោក ដោយផលិតផលសរុបក្នុងស្រុកមានទំហំដល់ទៅ ៣,៩៥ទ្រីលានដុល្លារ ហើយទំនងជានឹងក្លាយជាប្រទេសមានសេដ្ឋកិច្ចធំទី៣ នៅចុងទសវត្សរ៍នេះ ខណៈដែលបច្ចុប្បន្ន​ ចិន​ ស្ថិត​នៅ​លំដាប់​ទី​ ២ តាម​ពី​ក្រោយ​សហរដ្ឋអាមេរិក៕