ភ្នំពេញ ៖ ជាការពិត ឱកាសពិធីបុណ្យប្រពៃណីជាតិ ជាពេលវេលាដែលប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជាទូទៅអាចប្រតិបត្តិតាមទំនៀមទំលាប់ពីដូនតាមក។ ក្នុងឱកាសនេះដែរ ពលរដ្ឋស្ទើរតែគ្រប់រូប ជាពិសេស យុវជន និងយុវនារីគ្រងសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីយ៉ាងសមសួន ដែលនេះជាការចូលរួមរក្សានូវអត្តសញ្ញាណ និងវប្បធម៌របស់ជាតិកម្ពុជា។ ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក៏ដោយ ចលនានៃការគ្រងឈុតប្រពៃណីទៅវត្តបច្ចុប្បន្ននេះនៅមិនទាន់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយនោះទេ។ មិនទាន់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ព្រោះប្រជាជនកម្ពុជានៅមិនទាន់បែងចែកភាពខុសគ្នារវាងអត្តសញ្ញាណរបស់កម្ពុជា ជាមួយនឹងប្រទេសជិតខាងបានដាច់ស្រេចនៅឡើយ។

ការណ៍ដែលមិនទាន់អាចបែងចែកដាច់ស្រេចរវាងសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីខ្មែរជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់របស់ជាតិសាសន៍ផ្សេងនេះ ក៏មានចំណែកចេញពីការមិនទាន់ស្គាល់របស់ខ្លួនច្បាស់។ ម្យ៉ាងទៀត លំហូរនៃវប្បធម៍ជិតខាង ក៏ជាចំណែកដែលនាំឱ្យប្រជាជនមានការយល់ច្រឡំផងដែរ។

កន្លងមក នៅរាល់ឱកាសពិធីបុណ្យប្រពៃណីម្ដងៗ ដូចជា ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំ និងភ្ជុំបិណ្ឌជាដើម យុវជន យុវនារីច្រើនតែទិញសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណី ដែលពួកគេយល់ថាអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់ទៅវត្តបាន ប៉ុន្តែមួយចំនួនធំពួកគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើប្រភពដើមនៃម៉ូតសម្លៀកបំពាក់ទាំងនោះឡើយ។ ការយល់ច្រឡំទាំងនេះហើយ ដែលនាំឱ្យយុវជនខ្មែរជួយផ្សព្វផ្សាយពីទម្រង់នៃម៉ូត សម្លៀកបំពាក់របស់បរទេសដោយមិនដឹងខ្លួន។

ទាក់ទិននឹងចំណុចនេះ លោកស្រី តិច ស៊ីមហ៊ាង ម្ចាស់ហាងកីមាស ដែលជាហាងលក់សម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីសូត្រខ្មែរបានឱ្យដឹងថា លោកស្រីបានកត់សម្គាល់ឃើញថា ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរនៅមានការយល់ច្រឡំ លើម៉ូតសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្មែរជាមួយថៃ និងឡាវ។

ដើម្បីជាការចូលរួម លោកស្រីបានចែករំលែកពីភាពខុសគ្នានៃសម្លៀកបំពាក់ទាំងនេះថា ៖

«ដោយសារយើងស្លៀកពាក់ស្រដៀងគ្នា អីចឹងទៅវាងាយនឹងច្រឡំ ប៉ុន្តែខ្ញុំសូមលើកយកភាពខុសគ្នា​នៃសំពត់បត់។ សំពត់របស់ថៃមានសម្រុងវែងជាងខ្មែរ  (នៅក្រោមភ្នែកគោរ) ចំណែកឯរបស់ឡាវគឺ ក្រោមជង្គង់បន្តិច»។

លោកស្រីបន្តរៀបរាប់ទៀតថា សម្រាប់សំពត់របស់ខ្មែរគឺមានសម្រុងមិនវែងពេក ក៏មិនខ្លីពេក (ត្រឹមភ្នែកគោរ) រីឯការរចនាម៉ូតទៀតសោតក៏មើលទៅមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងសុភាពរាបសារ។

យ៉ាងណាមិញ លោកស្រីទទួលស្គាល់ថា មូលហេតុមួយដែលមិនសូវមានការគាំទ្រ ឬប្រើប្រាស់សម្លៀកបំពាក់ខ្មែរ ព្រោះថាវាមានតម្លៃថ្លៃ។ ប៉ុន្តែតម្លៃថ្លៃនេះក៏ដោយសារតែ សម្លៀកបំពាក់នីមួយៗ សុទ្ធតែចេញពីការត្បាញដោយដៃ មានរការអត់ធ្មត់ យកចិត្តទុកដាក់ និងមានភាពលម្អិត។

លោកស្រីបន្តគូសបញ្ជាក់ថា ការស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ខ្មែរដែលត្រឹមត្រូវគឺអាចជាចលនាបំផុសបំផុលមួយ ធ្វើឱ្យប្រជាជនស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ ហើយអាចបែងចែកដាច់ស្រេចរវាង ភាពខុសគ្នានៃម៉ូតសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណី។

ជាមួយគ្នានេះ លោកស្រីបានលើកជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្ដែង ដែលលោកស្រីតែងសង្កេតឃើញជនជាតិឡាវគ្រងនូវសំពត់បត់របស់ខ្លួន រាល់ពេលដែលពួកគេចូលរួមក្នុងវេទិកាអន្តរជាតិនីមួយៗ។ សកម្មភាពតូចៗទាំងនេះ ជាឱកាសដែលប្រជាជនអាចបណ្ដុះនូវគំនិតជាតិនិយមឱ្យកាន់តែរីកធំឡើង។

ជាចុងក្រោយ លោកស្រីបន្តលើកទឹកចិត្តដល់យុវជន យុវនារីខ្មែរថា ៖

«ចង់ឱ្យគេស្គាល់យើង យើងត្រូវស្គាល់សិនថាខ្លួនឯងជានរណា និងមកពីណា?»