បរទេស៖ យោងតាមប្រភពព័ត៌មានពី Asia Financial បានរាយការណ៍ថា ការលេចឡើងនូវវត្តមានរោងចក្រផលិតរថយន្តអគ្គិសនីរបស់ចិន BYD នៅក្នុងប្រទេសថៃ កំពុងក្លាយជាប្រធានបទមួយដ៏ទាក់ទាញ និងជាទីចាប់អាមរម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ខណៈរោងចក្រដែលធ្លាប់ដំណើរការយ៉ាងសកម្មជាច្រើននៅក្នុងប្រទេសមួយនេះបានបិទទ្វារជាបន្តបន្ទាប់ និងបណ្តាលឱ្យមនុស្សរាប់ពាន់នាក់បាត់បង់ការងារ។

កាលពីដើមខែកក្កដាកន្លងទៅនេះ ក្រុមហ៊ុនផលិតរថយន្តអគ្គិសនីរបស់ចិន BYD បានបើករោងចក្រលើកដំបូងរបស់ខ្លួននៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដែលមានទីតាំងនៅប្រទេសថៃ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាថៃទទួលបានការសាទរពីសមិទ្ធផលមួយនេះ ប៉ុន្តែក៏មានលទ្ធផលអវិជ្ជមានជាច្រើនផងដែរ ដែលបណ្តាលមកពីការផ្លាស់ប្តូរឆ្ងាយពីរថយន្តដែលដំណើរការដោយសាំង។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ​ ក្រុមហ៊ុនផលិតរថយន្តដ៏ធំរបស់ជប៉ុន Suzuki Motor បានប្រកាសថា ខ្លួននឹងបិទរោងចក្ររបស់ខ្លួននៅក្នុងប្រទេសថៃ ខណៈដែលសមត្ថភាពអាចផលិតរថយន្តបានរហូតដល់ ៦​ ម៉ឺនគ្រឿងក្នុងមួយឆ្នាំ។ ការផ្លាស់ប្តូររបស់ក្រុមហ៊ុនផលិតរថយន្តជប៉ុនមួយនេះស្រដៀងគ្នាទៅនឹងអាជីវកម្មជាច្រើនផ្សេងទៀតនៅក្នុងប្រទេសថៃ ដែលត្រូវបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដោយការនាំចូលផលិតផល និងទំនិញតម្លៃទាបពីប្រទេសចិន ដែលធ្វើឱ្យធ្លាក់ចុះនៃការប្រកួតប្រជែងក្នុងឧស្សាហកម្ម។

កាលពីឆ្នាំមុន រោងចក្រនៅប្រទេសថៃជិត ២ ០០០ កន្លែងត្រូវបានបិទទ្វារ ខណៈដែលរោងចក្រទាំងនោះបានបង្កើនវិស័យផលិតកម្មរបស់ខ្លួនដែលរួមចំណែកជិត ១ ភាគ ៤ នៃផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប (GDP) របស់ថៃ។

ស្រ្តីវ័យ ៥៤ ឆ្នាំម្នាក់បានចំណាយពេលជិត ២០ ឆ្នាំធ្វើការនៅរោងចក្រ VMC Safety Glass ខេត្ត Samut Prakan បាន​និយាយ​ថា រោងចក្រ​នេះ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទ្វារដោយនឹកស្មានមិនដល់កាល​ពី​ខែ​មេសា​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់បាត់បង់​ការងារ​។ បញ្ហាប្រឈមនោះ គឺគាត់មិនមានប្រាក់សន្សំទេ ជាមួយនឹងការជាប់​បំណុល​រាប់​សែន​បាត។ លើសពីនេះ គាត់ជាប្រភពចំណូល​តែ​ម្នាក់​គត់​ក្នុង​គ្រួសារ​ដែល​សមាជិកចំនួន ៣ ​នាក់​ ខណៈដែលប្ដី​កំពុង​មាន​ជំងឺ និង​កូន​ស្រី​ជំទង់​ម្នាក់ស្ថិតក្នុងបន្ទុក​។

យ៉ាងណាមិញ លោក Monchai Praepriwngam នាយក​ក្រុមហ៊ុន VMC Safety Glass បាន​បដិសេធ​មិន​ធ្វើ​អត្ថាធិប្បាយ​អំពី​មូលហេតុ​ដែល​ឈានទៅដល់ការបិទទ្វាររោងចក្រឈប់ដំណើរការនោះទេ។

ងាកមកមើលពីវិបត្តិនៃវិស័យផលិតកម្មវិញ បានធ្វើឱ្យនាយករដ្ឋមន្រ្តីថៃ លោក សេដ្ឋា ថាវីស៊ីន ដែលទើបឡើងកាន់តំណែងកាលពីឆ្នាំមុន ជួបការលំបាកក្នុងការបំពេញកិច្ចសន្យារបស់ខ្លួនក្នុងការនាំមកនូវកំណើន GDP ប្រចាំឆ្នាំជាមធ្យមដល់ ៥ ភាគរយក្នុងរយៈពេល៤ឆ្នាំនៃអាណត្តិរបស់ខ្លួន។ ទន្ទឹមនឹងនេះ វិស័យឧស្សាហកម្មបានធ្លាក់ចុះ ហើយការប្រើប្រាស់សមត្ថភាពបានធ្លាក់ចុះក្រោម ៦០ ភាគរយ។

លោក Supavud Saicheua ប្រធានទីភ្នាក់ងារផែនការរដ្ឋនៃក្រុមប្រឹក្សាអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមជាតិ បាននិយាយថា គំរូសេដ្ឋកិច្ចដែលជំរុញដោយការផលិតអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍របស់ថៃកំពុងជួបបញ្ហា ខណៈដែលការ​នាំ​ចូលទំនិញក្នុងតម្លៃ​ថោករបស់ចិន​គឺជា​បញ្ហាប្រឈម។ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ គឺត្រូវតែមានការផ្លាស់ប្តូរ ដោយថៃគួរតែផ្តោតលើការផលិតទំនិញ និងផលិតផលដែលប្រទេសចិនមិនបាននាំចូល ជាមួយនឹងការពង្រឹងវិស័យកសិកម្មរបស់ខ្លួន។

យោងតាមទិន្នន័យចុងក្រោយរបស់នាយកដ្ឋានការងារឧស្សាហកម្មថៃបានបង្ហាញថា ការបិទរោងចក្រនៅចន្លោះខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៣ ដល់ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២៤ បានកើនឡើង ៤០ ភាគរយ បើធៀបនឹងរយៈពេល ១២ ខែមុន។ ជាលទ្ធផល ការបាត់បង់ការងារបានកើនឡើងដល់ ៨០ ភាគរយក្នុងអំឡុងពេលដូចគ្នា ដោយកម្មករជាង ៥១​ ៥០០ នាក់បានចាកចេញដោយគ្មានការងារធ្វើ។ នៅក្នុងកំណត់ត្រាខែមិថុនា ក៏បានលើកឡើងដែរថា ចំនួននៃការបើករោងចក្រថ្មីបានថយចុះ ខណៈដែលរោងចក្រធំៗបិទ។ ផលប៉ះពាល់នេះបានរីករាលដាលដល់ឧស្សាហកម្ម ដែលជាកម្លាំងជំរុញដ៏សំខាន់នៃសេដ្ឋកិច្ច។

លោក Sangchai Theerakulwanich ប្រធានសហព័ន្ធសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមថៃ បាននិយាយថា ក្រុមហ៊ុនផលិតតូចៗកំពុងប្រឈមនឹងការកើនឡើងនៃថ្លៃដើមផលិតកម្ម ដោយសារការឡើងថ្លៃថាមពល និងប្រាក់ឈ្នួលខ្ពស់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ពួកគេកំពុងប្រកួត​ប្រជែង​ជាមួយ​នឹង​អាជីវកម្ម​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍​ ដែលអ្នកផលិតក្នុងស្រុកមិនអាចសម្របខ្លួនបានលឿននោះទេ។ ជាលទ្ធផល ពួកគេត្រូវបិទអាជីវកម្ម ឬ ផ្លាស់ប្តូរធ្វើអ្វីមួយផ្សេងទៀត។

យ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាថៃកំពុងប្រមូលពន្ធលើតម្លៃបន្ថែម ៧ ភាគរយនៃមុខទំនិញនាំចូលថោកដែលមានតម្លៃទាបជាង ១ ៥០០ បាតថៃ (៤១ ដុល្លារ) ដែលភាគច្រើនមកពីប្រទេសចិន ប៉ុន្តែផលិតផលទាំងនោះនៅតែត្រូវបានលើកលែងពីពន្ធគយ។

លោក Nava Chantanasurakon អនុប្រធានសហព័ន្ធឧស្សាហកម្មថៃបាននិយាយថា ក្រុមការងាររបស់លោកបានស្នើឱ្យរដ្ឋាភិបាលពិនិត្យមើលវិធានការដើម្បីការពារការគេចពន្ធ ខណៈដែលសង្គ្រាមពាណិជ្ជកម្មរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងចិន បានបង្កជារបាំងខ្ពស់សម្រាប់ទំនិញចិនមួយចំនួននៅក្នុងតំបន់ផ្សេងទៀត។ ទន្ទឹមនឹងនេះ សេដ្ឋកិច្ចថៃត្រូវបានព្យាករណ៍ថានឹងកើនឡើងត្រឹមតែ ២,៥ ភាគរយប៉ុណ្ណោះនៅឆ្នាំនេះ ខណៈដែលប្រជាជនថៃភាគច្រើនមិនពេញចិត្តនឹងការអនុវត្តរបស់នាយករដ្ឋមន្ត្រី៕