បរទេស៖ ឡាវ កំពុងជំរុញការប្រើប្រាស់យានយន្តអគ្គិសនី EV យ៉ាងសកម្ម ដោយសារកង្វះខាតប្រេងឥន្ធនៈ ដែលកាន់តែគំរាមកំហែងលើសន្តិសុខថាមពលជាតិ ក្រោមការដាក់ចេញវិធានការយ៉ាងតឹងរឹងទៅលើការផ្អាកនាំចូលយានយន្តប្រើថាមពលឥន្ធនៈ។

តាមសេចក្ដីរាយការណ៍ពីនីគីអាស៊ីបានឱ្យដឹងថា រដ្ឋាភិបាលឡាវ បានសម្រេចផ្អាកការនាំចូលរថយន្តដើរដោយសាំងជាបណ្តោះអាសន្នចាប់តាំងពីថ្ងៃទី ១ ខែមិថុនា រហូតដល់ថ្ងៃទី ៣១ ខែធ្នូ ឆ្នាំនេះ និងកំណត់គោលដៅបង្កើនចំនួនយានយន្តអគ្គិសនីឱ្យបាន ៣០ ភាគរយនៃយានយន្តសរុបនៅត្រឹមឆ្នាំ២០៣០។ នយោបាយលើកទឹកចិត្តរបស់រដ្ឋាភិបាល គឺជាកត្តាជំរុញដ៏សំខាន់ដោយឡាវកំណត់ពន្ធអាករពិសេសត្រឹមតែ ៣ ភាគរយប៉ុណ្ណោះសម្រាប់យានយន្តអគ្គិសនី ប្រៀបធៀបនឹងការកំណត់ពន្ធរហូតដល់ ៣១​ ភាគរយលើការនាំចូលរថយន្តប្រើប្រេងសាំង។ ក្តីបារម្ភអំពីស្តុកបម្រុងប្រេងឥន្ធនៈដែរ គឺជាកត្តាចម្បងដែលជំរុញឱ្យរដ្ឋាភិបាលបង្កើនការផ្សព្វផ្សាយអំពីការប្រើប្រាស់រថយន្តអគ្គិសនី EV។

កាលពីដើមខែមីនា ឡាវ មានស្តុកប្រេងបម្រុងសម្រាប់ប្រើប្រាស់បានតែ ២ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ ជាក់ស្តែង ការបិទច្រកសមុទ្រ Hormuz បណ្តាលឱ្យមានវិបត្តិខ្វះខាតប្រេងសាំងនៅទូទាំងតំបន់អាស៊ី ខណៈដែលឡាវដែលជាប្រទេសគ្មានដែនសមុទ្រ បានចំណាយពេលយូរក្នុងការស្វែងរកប្រភពផ្គត់ផ្គង់ប្រេង។ ដូចទៅនឹងបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែរនោះ ឡាវ ត្រូវបង្ខំចិត្តនាំចូលប្រេងបន្ថែមពីបរទេសដែលមានតម្លៃថ្លៃជាងមុន។ ជាមួយគ្នានេះ ដើម្បីកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើប្រេងឥន្ធនៈ ជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃក្តីបារម្ភផ្នែកសន្តិសុខថាមពល រដ្ឋាភិបាលបានជូនដំណឹងទៅកាន់ក្រសួងនានាអំពីផែនការផ្អាកការនាំចូលរថយន្តប្រេងសាំង និងជំរុញឱ្យក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូននានាផ្លាស់ប្តូរទៅយានយន្តអគ្គិសនីយ៉ាងហោចណាស់ ១០% នៅក្នុងឆ្នាំនេះ។

អគារលក់រថយន្តអគ្គិសនីរបស់ចិនម៉ាក Zeekr ក្នុងរាជធានីវៀងច័ន្ទអាចលក់បានជាមធ្យមពី ៣០ ទៅ ៥០ គ្រឿងក្នុងមួយខែ ដែលកើនឡើងប្រហែល ២ដងប្រៀបធៀបនឹងមុនពេលផ្ទុះសង្គ្រាមនៅមជ្ឈិមបូព៌ា។ មន្ត្រីរាជការឡាវម្នាក់ លើកឡើងថា «ប្រសិនបើខ្ញុំទិញរថយន្តអគ្គិសនី ខ្ញុំអាចកាត់បន្ថយចំណាយលើប្រេងឥន្ធនៈបានច្រើន ហើយថែមទាំងទទួលបានការលើកទឹកចិត្តពីរដ្ឋាភិបាលទៀត ដូច្នេះខ្ញុំអាចទិញដោយទំនុកចិត្ត»។

យ៉ាងណាមិញ ការសម្រេចគោលដៅ ៣០ ភាគរយត្រឹមឆ្នាំ ២០៣០ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់ឡាវនោះឡើយ។ កាលពីខែកក្កដាកន្លងទៅនេះ នាយករដ្ឋមន្ត្រីលោក Sonexay Siphandone លើកឡើងថា ឡាវមានយានយន្តអគ្គិសនី និងកូនកាត់ដែលបានចុះបញ្ជីចំនួន ១៧ ៣៥៧ គ្រឿងប៉ុណ្ណោះ ដែលស្មើនឹងត្រឹមតែ ០,៥ ភាគរយនៃយានយន្តសរុបប្រមាណ ៣ លានគ្រឿងនៅក្នុងប្រទេស។ ដូច្នោះហើយ ។ លើសពីនេះ ការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស្ថានីយសាកថ្មរថយន្តក៏ជាតម្រូវការចាំបាច់ផងដែរ ជាពិសេសនៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយាល។ បច្ចុប្បន្ននេះ ឡាវមានស្ថានីយសាកថ្មប្រមាណ ១២០ កន្លែងប៉ុណ្ណោះ ដោយក្នុងនោះប្រហែលពាក់កណ្តាលស្ថិតនៅក្នុង និងជុំវិញរាជធានីវៀងច័ន្ទ។ បន្ថែមពីនេះ សេវាកម្មក្រោយការលក់ក៏នៅតែជាបញ្ហាប្រឈមមួយ ដោយសារការផ្លាស់ប្តូរគ្រឿងបន្លាស់ គឺតម្រូវឱ្យកម្ម៉ង់នាំចូលពីប្រទេសចិន ឬ បរទេស ដែលធ្វើឱ្យការរង់ចាំការជួសជុលប្រើរយៈពេលយូរ៕