បរទេស ៖​ យោងតាមប្រភពពី Weforum បានលើកឡើងថា ការបំភាយឧស្ម័នកាបូនិចរបស់ចិនអាចធ្លាក់ចុះជាលើកដំបូងចាប់តាំងពីប្រទេសនេះបានបន្ធូរបន្ថយការរឹតបន្តឹងជំងឺរាតត្បាតនៅឆ្នាំ២០២២ ដោយសារការកើនឡើងនៃការដាក់ពង្រាយសមត្ថភាពថាមពលផលិតកាបូនទាប ជាពិសេសថាមពលខ្យល់ និងពន្លឺព្រះអាទិត្យ។

នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ជើងឯកថ្មីរបស់ Weforum បានសាកសួរទៅកាន់លោកបណ្ឌិត Ma Jun ដែលជាស្ថាបនិកវិទ្យាស្ថានហិរញ្ញវត្ថុ និងនិរន្តរភាពរបស់ចិនអំពីប្រធានបទពាក់ព័ន្ធទៅនឹងដំណើរ និងធាតុសំខាន់ៗនៃការប្រយុទ្ធប្រឆាំងទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ គួរឲ្យបញ្ជាក់ដែរថា ចិនគឺជាប្រទេសបញ្ចេញឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ដ៏ធំបំផុតនៅទូទាំងពិភពលោក ដោយវ៉ាដាច់សហរដ្ឋអាមេរិកនៅពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ២០០០។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ស្ថានីយ៍ថាមពលធ្យូងថ្មរបស់ពិភពលោកជាង ៥០ ភាគរយមានទីតាំងនៅក្នុងប្រទេសចិន ប៉ុន្តែប្រទេសនេះក៏មានថាមពលកកើតឡើងវិញ និងវារីអគ្គិសនីដ៏ធំបំផុតរបស់ពិភពលោកផងដែរ ហើយជាកន្លែងផលិតនុយក្លេអ៊ែរធំទី២ បន្ទាប់ពីសហរដ្ឋអាមេរិក។ បន្ថែមពីនេះ ចិន ក៏ជាអ្នកផលិត និងទិញរថយន្តអគ្គិសនី (EVs) ដ៏ធំបំផុតរបស់ពិភពលោក ព្រមទាំងមានចំណែកផលិតថ្មលីចូម-អ៊ីយ៉ុងជាងពាក់កណ្តាលរបស់ពិភពលោក។

លោកបណ្ឌិត Ma Jun លើកឡើងថា កត្តាជាច្រើនបានជំរុញក្រុមហ៊ុនចិនមានចំណែកទីផ្សារឈានមុខគេលើពិភពលោក មិនមែនមានត្រឹមតែគោលនយោបាយប៉ុណ្ណោះទេ។ ពួកគេត្រូវការការសម្របសម្រួលជាច្រើនដោយនាយកដ្ឋានផ្សេងៗគ្នា និងធ្វើឱ្យប្រាកដថាធ្វើតាមលក្ខខណ្ឌត្រឹមត្រូវ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនរួចរាល់សម្រាប់ការរីកចម្រើននៃផ្នែកជាក់លាក់មួយនៃសេដ្ឋកិច្ចបៃតង។ លោកក៏បានលើក​​ជាឧទាហរណ៍​មួយ​ថា ក្រុមហ៊ុនមិនត្រឹមតែរថយន្ត​អគ្គិសនី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​ត្រូវ​មាន​ស្ថានីយ​សាក​ថ្ម​ដែរ។ កត្តាជំរុញដ៏សំខាន់មួយទៀតគឺហិរញ្ញវត្ថុ ពីព្រោះពួកគេត្រូវការលុយសម្រាប់ផលិតកម្ម ហើយអ្នកទិញក៏ត្រូវការលុយដើម្បីទិញទំនិញផងដែរ។

លោកបណ្ឌិត Ma Jun លើកឡើងថា សមត្ថភាពរបស់ចិនក្នុងការផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរបៃតងរបស់ខ្លួន គឺផ្អែកលើធាតុផ្សំសំខាន់ៗចំនួន ៤។ ចំណុទី១គឺ និក្ខេបបទច្បាស់លាស់អំពីអ្វីដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសកម្មភាពបៃតង។ សកម្មភាពបៃតងត្រូវបានកំណត់ឲ្យបានជាក់លាក់រួមមាន ថាមពលបៃតង ប្រព័ន្ធចម្រោះទឹកស្អាត ការរៀបចំសំណល់រឹង និងសេដ្ឋកិច្ចជារង្វង់ ទើបហិរញ្ញវត្ថុអាចហូរចូលទៅក្នុងសកម្មភាពជាក់លាក់ទាំងនេះ ។ ចំណុចទី២ ចិនបានបង្កើតនូវប្រព័ន្ធផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានបៃតងដោយជោគជ័យ ចាប់ពីកម្ចីបៃតង និងមូលបត្របំណុលរហូតដល់មូលនិធិសមធម៌ ដើម្បីដឹកនាំសាច់ប្រាក់ពីទីផ្សារមូលធនទៅជាគម្រោងបៃតង។ គម្រោងនីមួយៗមានតម្រូវការថវិកាខុសៗគ្នា ហើយហានិភ័យ និងលក្ខខណ្ឌក៏ខុសគ្នាផងដែរ។ ជាលទ្ធផល ចិនត្រូវការឧបករណ៍ហិរញ្ញវត្ថុផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនរួមមាន មាន​កម្ចី​បៃតង មូលបត្របំណុល​បៃតង មូលនិធិ​សមធម៌​បៃតង ការ​ធានា​រ៉ាប់រង​បៃតង​ជាដើម ដើម្បី​បម្រើ​សេដ្ឋកិច្ច​បៃតង​ទាំងមូល។

ចំណុចទី៣ គឺច្បាប់តឹងរ៉ឹងដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយធនាគារកណ្តាលរបស់ប្រទេសចិន និងនិយតករធនាគារ។ ក្រុមហ៊ុនដែលទទួលបានហិរញ្ញប្បទានបៃតងចាំបាច់ត្រូវរាយការណ៍អំពីអត្ថប្រយោជន៍បរិស្ថានជាក់ស្តែងដែលសម្រេចបាន។ ​ប្រសិន​បើ​ក្រុមហ៊ុន​អះអាង​ថាអាច​កាត់​បន្ថយ​ការ​បំពុល​បរិយាកាស ឬ ការបំពុលទឹក ឬ ការកាត់បន្ថយកាបូន ពួកគេត្រូវបញ្ជាក់ថាត្រូវការលុយប៉ុន្មានសម្រាប់គម្រោងទាំងនោះ។ ចំណុចទី៤ គឺជាការលើកទឹកចិត្តផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ពីព្រោះគម្រោងបៃតងភាគច្រើនមិនមានផលចំណេញគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទាញយកមូលនិធិពីវិស័យឯកជននោះទេ។ ដូច្នេះ វាពិតជាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការបង្កើនភាពទាក់ទាញសម្រាប់អ្នកវិនិយោគនៅដំណាក់កាលដំបូងទាំងនេះ ដើម្បីជំរុញឱ្យមានកំណើនកាន់តែធំនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចបៃតង។

ទន្ទឹមនឹងនេះ វិធីមួយក្នុងចំណោមវិធីដែលចិនកំពុងសាកល្បងការលើកទឹកចិត្ត គឺតំបន់សាកល្បងហិរញ្ញវត្ថុបៃតង ដែលតំបន់ទាំងនេះត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការដើម្បីសាកល្បងវិធីសាស្រ្តហិរញ្ញវត្ថុបៃតងផ្សេងៗគ្នាដែលសមស្របទៅនឹងកាលៈទេសៈសេដ្ឋកិច្ចជាក់លាក់នៅក្នុងតំបន់ទាំងនេះ។ គួរឲ្យបញ្ជាក់ដែរថា ចិន​បាន​ក្លាយ​ជា​ទីផ្សារ​ផ្តល់​កម្ចី​បៃតង​ធំ​ជាង​គេ ដែលមាន​កម្ចី​បៃតង​ជាង ៣០ ទ្រី​លាន​យន់ (៤,៥ ​ទ្រី​លាន​ដុល្លារ) ។ លោកបណ្ឌិត Ma Jun លើកឡើងថា ចិនបានមើលឃើញអត្ថប្រយោជន៍នៃវិធីសាស្រ្តរបស់ខ្លួនចំពោះបរិស្ថាន។ ក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ការបំពុលខ្យល់នៅក្នុងប្រទេសចិនបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងពី ៩០ µg/m³ មកត្រឹមប្រហែល ៣០ µg/m³ ប៉ុណ្ណោះ ជាមួយនឹងការកាត់បន្ថយការបំពុលបរិយាកាស ៧០ ភាគរយ៕