ភ្នំពេញ ៖ ក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ បានលើកទឹកចិត្តដល់ប្រជាកសិករដែលរស់នៅតាមទីជនបទ ខិតខំអភិវឌ្ឍន៍វិស័យវារីវប្បកម្ម តាមរយៈការចិញ្ចឹមត្រី បង្កង ក្តាម កង្កែប និងប្រភេទសត្វទឹកសាបផ្សេងៗទៀត សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់នៅលើទីផ្សារឱ្យបានកាន់តែច្រើន ខណៈដែលកម្ពុជាផ្អាកការនាំចូលត្រី-សាច់ ពីប្រទេថៃ។

លោក ឡែមផូរ សុថាវរិទ្ឋិ ប្រធានគណៈកម្មការប្រតិបត្តិ សមាគមវារីវប្បកម្មកម្ពុជាមានប្រសាសន៍ថា ក្រោយកម្ពុជាផ្អាកការនាំចូលទំនិញផ្សេងៗពីប្រទេសថៃ រួមមានត្រី សាច់ផងដែរនោះ បានធ្វើឱ្យសកម្មភាពនៃការចិញ្ចឹមត្រីបែបវារីវប្បកម្មមានការកើនឡើង ទាំងលក្ខណៈគ្រួសារ និងអាជីវកម្មខ្នាតមធ្យម។ ចំពោះការចិញ្ចឹមត្រីលក្ខណៈអាជីវកម្ម រួមមានដូចជា ត្រីប្រា ត្រីពោ ត្រីឆ្តោរ ត្រីឆ្ពិន ត្រីទីឡាប់យ៉ា មានការកើនឡើង ដោយសារកសិករមើលឃើញឱកាសទីផ្សារមានភាពទូលំទូលាយ និងលក់ចេញទទួលបានតម្លៃខ្ពស់ជាងឆ្នាំមុន។

លោកបានលើកឡើងដូច្នេះថា ៖

«បរិមាណនៃការដាក់ត្រីក្នុងស្រះមានការកើនឡើងជាងឆ្នាំទៅ ដោយសារអ្នកចិញ្ចឹមគាត់មើលឃើញឱកាសទីផ្សារធំទូលាយក្រោយមានការបិទព្រំដែនរវាងប្រទេសកម្ពុជា និងថៃ ដូច្នេះកសិករគាត់គិតថាឱកាសទីផ្សារមានច្រើន ហើយចំពោះអ្នកចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មថ្មី ជីកស្រះថ្មី​ ក៏មានការកើនឡើងដែរ ប៉ុន្តែក្នុងចំនួនតិចតួចនៅឡើយ»។

ជាទូទៅ ចំពោះកសិករដែលចិញ្ចឹមលក្ខណៈអាជីវកម្មខ្នាតមធ្យមត្រូវគេដឹងថា អាចប្រមូលផលបានចន្លោះពី ១តោនឡើងទៅ ដោយឡែក កសិកដ្ឋានធំៗមួយចំនួនអាចប្រមូលផលបានចន្លោះពី ១០តោនទៅដល់ ៣០តោន ។  ដោយឡែក ការលក់ត្រីចេញទៅកាន់ទីផ្សារមានតម្លៃទៅតាមប្រភេទផ្សេងៗគ្នា ដោយត្រីប្រាលក់ចេញក្នុងតម្លៃបោះដុំជាង ៥០០០រៀលក្នុងមួយគីឡូក្រាម និងត្រីពោ លក់ចេញបានតម្លៃ ៦៥០០រៀល ហើយត្រីឆ្តោលក់ចេញបានក្នុងតម្លៃជាមធ្យម ១០ ០០០រៀលក្នុងមួយគីឡូក្រាម។ ជាមួយគ្នានេះ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការទីផ្សារ កសិករដែលមានកសិដ្ឋានតូចភាគច្រើនចិញ្ចឹមត្រីតែមួយប្រភេទ ដូចជា ត្រីអណ្តែង​ ត្រីក្រាញ់ ត្រីទីឡាប់យ៉ា ចំណែកកសិដ្ឋានធំចិញ្ចឹមត្រីដល់ទៅ ៥ ទៅ ៦ ប្រភេទ រួមមានដូចជា ត្រីរ៉ស់ ត្រីឆ្តោ ត្រីឆ្ពិន និងត្រីទីឡាប់យ៉ា ជាដើម។

គេនៅចាំបានថា ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០២២ ក្រោយកម្ពុជាជួបវិបត្តិកូវីដ-១៩ បានធ្វើឱ្យកសិករចិញ្ចឹមត្រីមួយចំនួនសម្រេចបោះបង់អាជីវកម្មរបស់ខ្លួន ខណៈដែលទីផ្សារធ្លាក់ថ្លៃ និងមានការនាំចូលត្រីពីក្រៅប្រទេស ជាពិសេសប្រទេសថៃ និងប្រទេសវៀតណាម។

លោក ថាយ សុមុនី ប្រធាននាយកដ្ឋានអភិវឌ្ឍន៍វារីវប្បកម្ម​នៃរដ្ឋបាលជលផលបានទទួលស្គាល់​ថា ក្រោយកម្ពុជាផ្អាកនាំចូលត្រី-សាច់ និងផលិតផលចំណីអាហារពីប្រទេសថៃ បានជំរុញឱ្យកសិករខិតខំងាកទៅរកវិស័យវារីវប្បកម្ម ជាពិសេសការចិញ្ចឹមត្រីប្រា ត្រីរ៉ស់ ត្រីឆ្តោ ខណៈដែលតម្រូវការទីផ្សារមានភាពទូលាយ និងអាចលក់ចេញបានក្នុងតម្លៃខ្ពស់ជាងពេលមុន ហើយកសិករដែលចិញ្ចឹមត្រីបែបវារីវប្បកម្ម ភាគច្រើនជាកសិកររស់នៅជាប់បឹងទន្លេសាប ដូចជា ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង កំពង់ធំ ពោធិសាត់ បាត់ដំបង ខេត្តកណ្តាល និងកំពង់ចាម។

លោកបញ្ជាក់ថា ៖

«យើងឃើញថា កាលទាហានថៃឈ្លានពានលើកម្ពុជាយើង ហើយការបិទព្រំដែន ធ្វើឱ្យតម្រូវការត្រីក្នុងស្រុកមានរំញោច ដោយសារកសិករចិញ្ចឹមត្រីអាចដឹកទៅលក់នៅខេត្តឆ្ងាយៗនៅជាប់ព្រំដែន ហើយចំពោះកសិករខ្នាតតូច មធ្យម ពួកគាត់ដាក់ត្រីពូជថែមក្នុងបរិមាណច្រើន»។

លោកថា ការចិញ្ចឹមត្រីក្នុងស្រុកមានគុណភាព និងរស់ជាតិឆ្ងាញ់ជាងត្រីនាំចូល ដោយសារក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ បានសហការជាមួយអង្គការដៃគូរ ពិសេសអគ្គនាយកដ្ឋានសុខភាព​ និងសុវត្ថិភាពម្ហូបអាហារនៃសហគមន៍អ៊ឺរ៉ុប បានមកជួយរៀបចំការងារ ធ្វើយ៉ាងណាផលិតត្រីមានគុណភាព និងសុវត្ថិភាព ស្របតាមស្តង់ដារសម្រាប់នាំចេញទៅកាន់ទីផ្សារក្រៅប្រទេស។ ទោះចាយ៉ាងណា លោកបានជំរុញដល់ប្រជាកសិករក្នុងស្រុក ខិតខំផលិតត្រីឱ្យបានក្នុងបរិមាណច្រើនថែមទៀត សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់លើទីផ្សារក៏ដូចជាលើកកម្ពស់ជីវភាពគ្រួសារឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។

សូមជម្រាបថា គិតមកទល់ឆ្នាំ២០២៥ មានកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមត្រីលក្ខណៈអាជីវកម្មសរុបចំនួន ៧៥០កន្លែង ដែលចំនួននេះមិនរាប់បញ្ចូលស្រះចិញ្ចឹមត្រីដែលមិនបានចុះបញ្ជីនៅក្នុងសមាគមនោះទេ។ នៅក្នុងឆ្នាំ២០២៥ កម្ពុជាប្រមូលផលត្រីសរុបចំនួន ៩៦៥ ៧៥៨ តោន ដោយក្នុងនោះមាន ៥០% ជាប្រភេទត្រីចិញ្ចឹមតាមបែបលក្ខណៈវារីវប្បកម្ម៕