សម្រាប់អ្នកចូលចិត្តកាហ្វេមួយចំនួនប្រហែលជាធ្លាប់បានឃើញហើយពីការខិតខំកែច្នៃ និងបង្កើតភាពទាក់ទាញបន្ថែមទៀតពីលើរសជាតិកាហ្វេរបស់ម្ចាស់អាជីវកម្ម ដែលក្នុងនោះមិនថាចំពោះការតុបតែងទីតាំង ការច្នៃរបស់ចាស់ៗឱ្យមានសោភ័ណភាពឡើងវិញ ហើយក្នុងនោះការប្រើស្មុគស្លឹកត្នោតមកដាក់កែវកាហ្វេជំនួយឱ្យការប្រើថង់ប្លាស្ទិកក៏ត្រូវបានគេយកមកប្រើ ដែលក្រៅពីការជួយផ្សព្វផ្សាយ និងគាំទ្រផលិតផលក្នុងស្រុក ការចូលរួមលើកកម្ពស់ផ្នែកបរិស្ថានដ៏មានប្រសិទ្ធភាព ក៏ជាការចូលរួមលើកកម្ពស់ជីវភាពសហគមន៍ដែលជាផលិតស្មុគ ដែលប្រមូលទិញពីសំណាក់ជាជនមានពិការភាពម្នាក់យកមកធ្វើអាជីវកម្មបន្តផងដែរ។

អង្គុយលើរទេះរុញជនពិកា ដៃកាន់ស្មុគស្លឹកត្នោត ជាមួយនឹងការបង្ហាញពីទាំងទឹកមុខញញឹម ដែលរីករាយជាមួយនឹងអាជីវកម្មរបស់ខ្លួន លោក រាយ រន ហៅ វិន ជាអ្នកប្រមូលទិញស្មុគស្លឹកត្នោតពីប្រជាសហគមន៍ក្នុងតំបន់ ស្ថិតនៅភូមិបន្ទាយឈើ ស្រុកបន្ទាយស្រី ខេត្តសៀមរាប បានប្រាប់ឱ្យដឹងថា៖

«ខ្ញុំជាឈ្មួញកណ្ដាលដែលចុះទៅយកស្មុគពីអ្នកភូមិនេះប្រមាណជាង ២០គ្រួសារ ដើម្បីបោះឱ្យម៉ូយផង និងដើរលក់ខ្លួនឯងផង ហើយបើតាមការកត់សម្គាល់ បច្ចុប្បន្ននេះ ទីផ្សារស្មុគស្លឹកត្នោតហាក់ដូចជាមានគេគាំទ្រជាងពីមុន ទាំងការលក់នៅតាមផ្សារ និងលក់តាមអនឡាញ ជាពិសេស ប្រភេទស្មុគសម្រាប់ដាក់កែវកាហ្វេជំនួសការប្រើប្លាស្ទិក ដោយក្នុងមួយខែខ្ញុំអាចលក់បាន ៥០០ ទៅ ១០០០ស្មុគ»។

លោកបញ្ជាក់ទៀតថា៖

«ស្មុគកាហ្វេនេះខ្ញុំយល់ថាល្អ ទីមួយកាត់បន្ថយថង់ប្លាស្ទិក ហើយវាក៏ជាការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចជាម្ចាស់ហាងកាហ្វេនានាក៏ត្រូវចំណាយច្រើន ហើយនៅជួយទិញស្មុគខ្មែរយើងដើម្បីលម្អ ហើយខ្ញុំក៏បានថ្លៃចំណេញដែរ តែដោយសារខ្ញុំស្រឡាញ់របស់ខ្មែរ ទោះបីពិការជើងក៏នៅតែឆ្លៀតទៅថត ទៅលក់ ដើម្បីគាំទ្រស្នាដៃខ្មែរយើង ហើយក៏អាចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពបាន បើយើងមិនជួយគាំទ្រជួយថែរក្សាទេ វាអាចបាត់បង់របស់ដូនតាយើងបន្តិចម្ដងៗ»។

សម្រាប់ផលិតផល ស្មុគកាហ្វេ នេះដែរ លោក វិន បានរៀបរាប់បន្ថែមថា ស្មុគមួយអាចចំណេញបានប្រមាណ ១០០-២០០រៀលប៉ុណ្ណោះអាស្រ័យទៅលើចំនួនដែលភ្ញៀវទិញ តែក្រៅពីស្មុគហ្វេ និងស្មុគដាក់នំ លោកក៏មានលក់សម្ភារប្រើប្រាស់ផ្សេងទៀតដូចជា អង្រុត ឈ្នាង និងរបស់របរផលិតពីរពាក់ និងផ្ដៅច្រើនមុខទៀត ដែលអាចរកចំណូលគួបផ្សំគ្រាន់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារបាន ដោយថ្ងៃណាដាច់ច្រើនអាចបានប្រាក់ចំណេញប្រមាណ ១០ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ។

លោកបញ្ជាក់ថា ៖

«ចំពោះការលក់នេះដែរ ស្មុគកាហ្វេ យើងបោះឱ្យម៉ូយដែលមានខ្លះទិញ ១០ម៉ឺន ២០ម៉ឺន ឬមួយលានរៀល នៅតាមកន្លែងគេដេគ័រហាងផ្សេងៗ ហើយយើងក៏មានដើរលក់តាមរ៉ឺម៉កនៅមុខផ្សារ ដោយភរិយា និងប្អូនប្រុសជាអ្នកយកសម្ភារដើរលក់ក្នុងផ្សារ ហើយខ្ញុំចាំលក់នៅក្រៅផ្សារ ឬនៅតាមមុខសាលារៀនដែលគ្រូៗក៏ចូលចិត្តឱ្យយើងដាក់លក់នៅទីនោះដែរ ដើម្បីឱ្យក្មេងៗបានឃើញ និងបានស្គាល់ពីសម្ភារប្រើប្រាស់របស់ខ្មែរ ហើយក្រៅពីនេះក៏មានផុសលក់លើគណនេយ្យហ្វេសប៊ុក បងវិន សៀមរាប ផងដែរ»។

ដោយឡែកការដឹកលក់នេះដែរ ត្បិត លោក វិន មានពិការភាពតាំងពីកំណើតក៏ពិតមែន តែវាមិនបានចោទជាបញ្ហាអ្វីឡើយសម្រាប់អ្នកដែលមានចិត្តស្រឡាញ់សម្ភារខ្មែររូបនេះ ដោយលោកបានកែច្នៃរ៉ឺម៉កម៉ូតូ ដោយលើកឈ្នាន់ហ្វ្រាំង និងលេខឡើងខ្ពស់ ងាយស្រួលអាចជិះ និងបើកបរដោយខ្លួនឯងបាន ហើយដឹកទំនិញលក់នៅតាមខេត្តផ្សេងៗដូចជា បន្ទាយមានជ័យ ឧត្ដមានជ័យ បាត់ដំបង និងពោធិ៍សាត់ ហើយអតិថិជនភាគច្រើនជាអ្នកនិយមប្រើប្រាស់សម្ភារធ្វើដោយដៃ។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា លោក រាយ រន ហៅ វិន បានចាប់ផ្ដើមអាជីវកម្មលក់សម្ភារផលិតដោយដៃនេះប្រមាណ ៤ឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែរយៈពេល ២ឆ្នាំចុងក្រោយនេះទើបមានការគាំទ្រច្រើនទៅលើផលិតផលស្មុគស្លឹកត្នោតនេះ។ ចុងក្រោយ លោកក៏សូមសំណូមពរឱ្យបងប្អូនខ្មែរយើងបន្តគាំទ្រផលិតផលក្នុងស្រុកបន្ថែមទៀត មិនថាខាងខេត្តសៀមរាប ឬខេត្តដទៃនោះទេ សូមជួយទិញ និងប្រើប្រាស់ ដើម្បីជួយលើកកម្ពស់ដល់ជីវភាពអ្នកផលិតទាំងអស់គ្នា៕