បរទេស ៖ តម្រូវការនៃការប្រើប្រាស់ដើមឫស្សីកំពុងកើនឡើងខ្ពស់ដើម្បីយកទៅកែច្នៃ និងផលិតធ្វើជាសំភារៈប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃច្រើនប្រភេទសម្រាប់មនុស្សជាតិ គិតចាប់ពី ទុយោ, ស្លាបព្រា, កំប៉ុង, ឬសូម្បីតែក្រដាសអនាម័យជាដើម។

ផលិតផលធ្វើពីដើមឫស្សីបានបន្តកើនឡើងស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង ហើយវាត្រូវបានចាត់ទុកថាជាផលិតផលដែលមាននិរន្តភាពខ្លាំងចំពោះបរិស្ថានដែលអាចមកជំនួសធនធាន និងសំភារៈដែលផលិតពីជ័រប្លាស្ទិកដ៏ច្រើនលើសលប់នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

នៅក្នុងបរិបទនេះ គេជឿជាក់ថាប្រភេទឫស្សីមួយចំនួនអាចលូតលាស់បានលឿនបំផុតនោះយ៉ាងហោចណាស់ត្រឹមតែ១ហ្វូត ឬត្រូវជា៣តឹកប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ ដូច្នេះសំណួរថា តើធនធានទាំងនេះនឹងអាចក្លាយជាតួអង្គជំនួសដ៏មានសក្តានុពលបំផុតនៃផលិតផលអំពីប្លាស្ទិក និងក្រដាសដែលយើងកំពុងប្រើប្រាស់បច្ចុប្បន្ននេះបានដែរ ឬទេ?

អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយដើមឫស្សីគឺជាវត្ថុធាតុដើមដែលត្រូវបានគេយកមកកែច្នៃ និងផលិតផលទៅជាសម្ភារៈប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃដ៏ពេញនិយមរួចទៅហើយ ជាពិសេសការមកប្រើប្រាស់ក្នុងការសាងសង់លំនៅដ្ឋាន និងកែច្នៃធ្វើជាក្រដាស ហើយមកដល់ពេលនេះ សកម្មភាពទាំងនេះក៏នៅតែមានតំរូវការខ្ពស់ដដែល។ បន្ថែមពីនេះវាក៏ត្រូវបានគេយកទៅកែច្នៃជាសំភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើនមុខផ្សេងទៀតក្នុងចំនួនដល់ទៅទ្វេដង។

គិតត្រឹមតែប្រទេសចិនប៉ុណ្ណោះ ការប្រើប្រាស់ដើមឫស្សីបានកើនឡើងដល់ទៅ៣ដង គិតចាប់តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ ហើយក្រៅពីនោះវាត្រូវបានលក់ទៅកាន់ទីផ្សារអាមេរិក និងឥណ្ឌាច្រើនជាងគេបំផុត។ យ៉ាងណាក្តី មកដល់ពេលនេះ ការប្រើប្រាស់ផលិតផលធ្វើពីដើមឫស្សីនៅមិនទាន់អាចចាត់ទុកថាជារឿងសាមញ្ញ និងដំណើរប្រព្រឹត្តទៅដោយនិរន្តភាពនៅឡើយចំពោះប្រភពធនធាន។ ការកែច្នៃដើមឫស្សីត្រូវការជំនាញ និងពេលវេលា ហើយផលិតផលដែលមិនត្រឹមតែតាមស្តង់ដានឹងក្លាយទៅជាគំរូអាក្រក់សម្រាប់ផលិតផលដទៃទៀត ដូច្នេះហើយដំណើរការផលិតក្នុងរយៈយូរ បូករួមទាំងការស្នើសុំអាជ្ញាបណ្ណឲ្យបានត្រឹមត្រូវជារឿងដែលត្រូវតែធ្វើបំផុត ពីព្រោះរាល់ផលិតផលដែលច្នៃចេញពីដើមឫស្សីទាំងនោះភាគច្រើនត្រូវបានគេរកឃើញថាអាចបញ្ចេញសារធាតុពុលត្រឡប់មកឲ្យអ្នកប្រើប្រាស់វិញក្នុងលក្ខខណ្ឌមួយចំនួន។

សម្រាប់ស្តង់ដាអន្តរជាតិ នៅពេលបច្ចុប្បន្នគេជឿជាក់ថាបទដ្ឋានដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យផលិតផលធ្វើពីឬស្សីអាចយកទៅប្រើប្រាស់ និងកែច្នៃឡើងវិញមានទៅដល់៧អជ្ញាបណ្ណ ដែលក្នុងនោះមួយដែលមានកម្រិតតានតឹង និងច្បាស់លាស់ជាងគេបំផុតមានឈ្មោះថា AS 5810។ ការធ្វើតេស្តសាកល្បងសម្រាប់តែការកែច្នៃឡើងវិញក្រោយពេលប្រើប្រាស់រួចប៉ុណ្ណោះវាទាមទារដំណាក់កាលច្រើន និងច្រើនថ្ងៃ រហូតឈានទៅដល់ខែផង។

កត្តាផ្សេងមួយទៀតដែលគេសង្កេតឃើញមានចំពោះទីផ្សារផលិតផលពីដើមឬស្សី នោះគឺទីតាំងដាំដុះដើមឫស្សី ពីព្រោះថាវាត្រូវការពេលវេលាពី២ ទៅ៣ឆ្នាំទើបអាចកាត់យកមកប្រើប្រាស់ក្នុងផលិតកម្មបាន។ ទីតាំងខ្លះបានរងការខូចខាតនូវប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដោយសារតែការកាប់ដើមឬស្សីដែលជាជម្រកសត្វព្រៃ និងជម្រករបស់ក្រុមជនជាតិភាគតិច។ បើមិនដូច្នេះទេ ការដឹកជញ្ជូនវត្ថុធាតុដើមជាឬស្សីពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយបែរជាអាចក្លាយទៅជាផលប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន និងប៉ះពាល់ដល់តម្លៃថ្លៃដើមកាន់តែខ្ពស់បន្ថែមទៅវិញ។

ក្រៅពីនោះកត្តាតម្លៃក៏នៅតែជាបញ្ហាចោទនៅឡើយសម្រាប់ផលិតផលដែលផលិតពីដើមឬស្សីដែលក្នុងនោះប្រទេសជាច្រើនបានព្រមព្រៀងក្នុងការបង្កើតនូវគោលការណ៍ច្បាប់មួយជាលក្ខណៈអន្តរជាតិដើម្បីប្រកួតប្រជែងតម្លៃរវាងក្រុមហ៊ុនអ្នកផលិតពីប្លាស្ទិកក្រុមអ្នកផលិតពីឈើ និងក្រុមអ្នកផលិតពីដើមឬស្សី ហើយគោលការណ៍នោះត្រូវបានគេស្គាល់ឈ្មោះហៅថា Extending Producers Responsiblity (EPR) ដើម្បីឲ្យពួកគេចាំបាច់ត្រូវតែទូទាត់ជាលុយចំពោះការប្រមូលផលិតផលរបស់ពួកគេទៅវិញ និងការកែច្នៃឡើងវិញ។

EPR សង្ឃឹមថា ការដាក់លក្ខខណ្ឌបែបនេះនឹងធ្វើឲ្យពួកគេអាចធ្វើការប្រកួតប្រជែងគ្នាកាន់តែងាយស្រួល ខណៈដែលអតិថិជនភាគច្រើនក៏តែងតែបង្ហាញនូវឆន្ទះក្នុងការចាយលុយច្រើនជាបន្តិចប្រើប្រាស់ផលិតផលពីដើមឬស្សីក្តី។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ EPR ក៏អាចដាក់សំពាធទៅដល់ក្រុមអ្នកផលិតដែលមានផលប៉ះពាល់ខ្លាំងដល់បរិស្ថានងាកមកពិចារណាក្នុងការផលិតផលិតផលចេញពីធនធានដែលមាននិរន្តភាពដូចជាដើមឬស្សីនេះវិញផងដែរ។

ដូច្នេះ គេអាចមើលឃើញថា ការប្រើប្រាស់ផលិតផលច្នៃចេញពីដើមឬស្សីពិតជាមានប្រយោជន៍ និងផលល្អសម្រាប់ពីភពលោក ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតមួយនៅឡើយដោយអាស្រ័យទៅលើការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់រដ្ឋាភិបាល និងប្រជាពលរដ្ឋដែលជាអ្នកប្រើប្រាស់ផង ជាពិសេសការគាំទ្ររវាងភាគីទាំងពីរនេះទៅឲ្យក្រុមហ៊ុនជាអ្នកផលិតផង ដើម្បីធ្វើយ់ាងណាឲ្យវាមានការគាំទ្រកាន់តែច្រើនឡើង នោះពួកគេនឹងអាចមានកម្លាំងចិត្តក្នុងការស្វះស្វែងរកវិធីក្នុងការកាត់បន្ថយតម្លៃ និងស្វែងរកប្រភព ឬបង្កើតប្រភពឲ្យមាននិរន្តភាពចំពោះមុខតំរូវការនេះ៕​