បរទេស ៖ យោងតាមប្រភពពី​ WSJ Journal បានលើកឡើងថា សហរដ្ឋអាមេរិកនាំចេញអយស្ទ័រជាង ២០ លានគីឡូក្រាម​ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ​ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់តាម​តម្រូវការទីផ្សារ ប៉ុន្តែការចិញ្ចឹមអយស្ទ័រក៏ត្រូវចំណាយលុយច្រើនផងដែរ។​

លោក John Vigliotta គឺជាម្ចាស់កសិដ្ឋានចិញ្ចឹមអយស្ទ័រ Ward Oyster Company នៅរដ្ឋ Virginia ដែលជា​កសិដ្ឋាន​ចិញ្ចឹមអយស្ទ័រ​ដ៏ធំ​បំផុត​មួយ​នៅលើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ ដែលស្មើនឹងទំហំដីជាង ៨៥០ ហិចតា។ ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ កសិដ្ឋាននេះ​ចិញ្ចឹម​អយស្ទ័រ​ប្រមាណ ៤ លាន​ក្បាល និងលក់​អយស្ទ័រ​ទាំងនេះ​ទៅ​ឱ្យ​អ្នក​ចែកចាយ​ក្នុង​តម្លៃ​ប្រហែល ០.៤០ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​គ្រាប់​។​​ សព្វថ្ងៃនេះ ទីផ្សារអយស្ទ័រពិភពលោកកំពុងកើនឡើង ប៉ុន្តែប្រតិបត្តិការមួយនេះមានដំណាក់កាល​​​​​ការងារច្រើន និង​ស្មុគស្មាញផងដែរ។

លោក John Vigliotta បាននិយាយថា ចាប់ពីខែវិច្ឆិកាទៅ ពួកគេចាប់ផ្តើមនាំចូលអយស្ទ័រ ដើម្បីបង្កាត់ពូជឱ្យទាន់រដូវកាល។ អយស្ទ័រនេះជាប្រភេទពូជមានជាតិប្រៃទាប និងភាគច្រើនមកពី​វិទ្យាស្ថាន Virginia Institute of Marine Science (VIMS) ដែលពួកវាត្រូវបានបង្កាត់ពូជសម្រាប់រស់នៅមជ្ឍដ្ឋានខ្ពស់ និងផ្តល់ទិន្នផលខ្ពស់ផងដែរ។ VIMS គិតប្រាក់ ១៥ ភាគរយនៃពីការលក់អយស្ទ័រ ដោយកសិដ្ឋាន Ward ត្រូវចំណាយពី ១០០ ដុល្លារដល់ ១០ ម៉ឹនដុល្លារ​ទៅកាន់វិទ្យាស្ថាន​ VIMS វិញ។ លើសពីនេះ ការចំណាយធំមួយទៀតគឺអគ្គិសនី និងប្រូប៉ានដែលមានតម្លៃដល់ ៧ ៥០០០ ដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតអយស្ទ័រ និង​ បង្កាត់ពូជតាមកាលវិភាគ។

មុនដំបូង គេចាប់ផ្តើមចិញ្ចឹមអយស្ទ័រនៅក្នុងទឺកត្រជាក់ បន្ទាប់មកបង្កើនសីតុណ្ហភាពនៃទឹកបន្តិចម្តងៗដោយត្រូវចំណាយពេលចន្លោះពី ៦ ទៅ ១០ សប្តាហ៍ដើម្បីចិញ្ចឹមពួកវាឲ្យត្រូវនឹងលក្ខខណ្ឌ។  នៅពេលដែលអយស្ទ័របង្កាត់រួចរាល់ហើយ គេនឹងចាប់ផ្តើមកំណត់ថាតើពួកវាជាឈ្មោល ឬ ញី ប៉ុន្តែញីមានតែប៉ុន្មានគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រុមហ៊ុន Ward Oyster Co. អាចប្រមូលផលអយស្ទ័រប្រហែល ១,៥ ពាន់លានគ្រាប់ ដោយពួកវាត្រូវបានលក់ទៅកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមអយស្ទ័រផ្សេងទៀត និងនាំទៅកាន់ទីផ្សាររបស់ Ward ។ យ៉ាងណាមិញ ដំណើរការទាំងមូលត្រូវចំណាយពេលប្រហែលពីរឆ្នាំ និងទាមទារកម្លាំងពលកម្មប្រហែល ៣០នាក់។ នៅពេលដែលអយស្ទ័រលូតលាស់ ពួកវាត្រូវបានផ្លាស់ទីពីទៅកាន់ស៊ីទែនទំហំជិត ៤​ ម៉ឺនលីត្រ ដែលមានកូនអយស្ទ័ររហូតដល់ ១០០ លានគ្រាប់ក្នុងធុងនីមួយៗ ហើយជាធម្មតា គេផ្តល់អាហារជាសារាយសមុទ្រ។ បន្ទាប់​ពី​ផ្តល់​ចំណី​ដល់​កូន​អយស្ទ័រ​បាន​ប្រហែល​មួយ​ខែ ពួកវាត្រូវបានផ្ទេរមកប្រព័ន្ធ​ដបមួយទៀត​ ដែលគេផ្តល់អាហារដោយផ្ទាល់ពីទន្លេ។

បន្ទាប់មកទៀត អយស្ទ័រទាំងនេះត្រូវបានដាក់ទ្រុងចិញ្ចឹមក្នុងទឹក​ ដែលកសិដ្ឋាន Ward មានប្រហែល ៤០០០ ទ្រុង​ ដោយគេត្រូវចំណាយ ២០០ ដុល្លារក្នុងមួយទ្រុង។ លើសពីនេះ គេត្រូវចំណាយពី ១០០ ដុល្លារទៅ ១ ៥០០០ ដុល្លារក្នុងការជួសជុលទ្រុងនីមួយៗ។ មិនត្រឹមតែ​ប៉ុណ្ណោះ អាជីវកម្មអយស្ទ័រអាចមិនអាចទាយទុកជាមុនបានទេ ជាពិសេសដោយសារការប្រែប្រួលអាកាសធាតុដូចជា ការកើនឡើងកម្រិតទឹកសមុទ្របង្កើនជាតិប្រៃ និងធ្វើឱ្យទឹកកាន់តែមានជាតិអាស៊ីត ដែលជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើអយស្ទ័រ។ ដូច្នោះ Ward ត្រូវចំណាយលើធានារ៉ាប់រងទឹកជំនន់មានតម្លៃចន្លោះពី ១ ២០០០ ដុល្លារទៅ ១ ៥០០០ ដុល្លារ​ក្នុងមួយឆ្នាំ ពេលខ្លះដល់ ៧ ម៉ឹនដុល្លារផងដែរ។

លើសពីនេះផងដែរ Ward ចំណាយប្រហែល ១០ ម៉ឹនដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំលើទ្រុងថ្មីៗ ដែលស្មើនឹងមួយភាគបីនៃការចំណាយប្រចាំឆ្នាំ។ បន្ទាប់​ពី​​អយ​ស្ទ័​រ​ត្រូវបានផ្ទេរចេញពី​ទ្រុង​ ពួក​វា​ត្រូវ​បាន​ចាត់ថ្នាក់​តាម​ទំហំដោយ​ម៉ាស៊ីនទៅតាមទ្រុងតូច ឬ ធំ។​ ប្រសិនបើពួកវាធំល្មមនោះ គេអាចលក់ទៅឱ្យភោជនីយដ្ឋាន ហាងលក់គ្រឿងសមុទ្រ និងអ្នកទិញផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែជាធម្មតាវាត្រូវចំណាយពេលប្រហែលពីរឆ្នាំសម្រាប់សត្វអយស្ទ័រដើម្បីទៅដល់ទំហំនោះ។ បន្ទាប់​ពី​ម៉ាស៊ីនកំណត់ទំហំអយស្ទ័ររួចហើយ​ពួក​គេ ពួកវាត្រូវបានវេចខ្ចប់ចូល​ក្នុង​ប្រអប់ដែលមានតម្លៃ ២ ២៥០ ដុល្លារក្នុងមួយប្រអប់ធម្មតា និង ប្រអប់ប្រភេទ​ premium ដែលមានតម្លៃ ១ ៧០០០ ដុល្លារក្នុងមួយប្រអប់។

នៅពេលនាំចេញទៅកន្លែងផ្គត់ផ្គង់ ឬ លក់ អយស្ទ័រនេះត្រូវបានដឹកចេញនៅក្នុងរថយន្តដឹកទំនិញដែលរក្សាភាពត្រជាក់មាន​តម្លៃ​ប្រហែល ១០ ម៉ឺន​ដុល្លារក្នុងមួយគ្រឿង។ លោក John Vigliotta ក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា ការចំណាយសរុបទៅលើកសិដ្ឋានអយស្ទ័មួយនេះមានតម្លៃប្រហែល ១,៩ លានដុល្លារ​ ដោយសារ Ward គឺជាកសិដ្ឋានចិញ្ចឹម និង បង្កាត់ពូជអយស្ទ័រដ៏ធំមួយនៅអាមេរិក៕