ផ្លែដូង ក្រៅពីផ្ដល់ប្រយោជន៍ជាភេសជ្ជៈ និងកែច្នៃសាច់ជាម្ហូបអាហារ ឬក៏បង្អែមហើយនោះ សូម្បីតែផ្នែកខាងក្រៅដែលជាសម្បក ស្រកី និងត្រឡោកក៏គេអាចយកទៅកែច្នៃជារបស់របរសម្ភារៈប្រើប្រាស់ថ្មីមួយផ្សេងទៀតដែលគួរឱ្យទាក់ទាញ។ ជាក់ស្ដែង មានសិប្បកម្មមួយបានកែច្នៃត្រឡោកដូងទៅជាសម្ភារប្រើប្រាស់ដែលមានភាពទាក់ទាញ និងអាចមានអាយុកាលប្រើប្រាស់បានយូរឆ្នាំថែមទៀតផង។

លោក ផុន ភាន់ ជាម្ចាស់សិប្បកម្មត្រឡោកដូង និងឫស្សី មានទីតាំងផលិតនៅម្ដុំស្ពានព្រែកមាក់ បានមានប្រសាសន៍ប្រាប់ AMS Economy ឱ្យដឹងថា សិប្បកម្មរបស់លោកផ្តោតលើការកែច្នៃរបស់របរដែលគេគិតថាគ្មានប្រយោជន៍ ដូចជា ត្រឡោកដូង ឫស្សី ផ្លែត្នោតទុំដែលជ្រុះចោល និងកម្ទេចឈើផ្សេងៗឱ្យទៅជាសម្ភារប្រើប្រាស់ដែលមានក្បូរក្បាច់ និងរចនាស្អាតប្លែក អស់រយៈពេលជាង ២០ឆ្នាំមកហើយ ដែលរហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ក៏នៅតែមានអតិថិជនគាំទ្រ និងមានការកម្ម៉ង់បញ្ជាទិញឥតដាច់។

លោកបញ្ជាក់ថា ៖

«សិប្បកម្មរបស់យើងមានផលិត និងកែច្នៃជាម៉ូតអំពូលភ្លើងពីត្រឡោកដូង ធ្លាយដូងព្យួរលើពិតាន កូនឈើតូចៗ រូបសត្វសម្រាប់ដាក់តាំងលម្អ និងសម្ភារប្រើប្រាស់ជាច្រើនមុខផ្សេងទៀត ដែលវត្ថុនីមួយៗមានតម្លៃក្រោម ៥០ដុល្លារ។ ចំណែករបស់ដែលអតិថិជនខ្មែរនិយមគាំទ្រច្រើនចំពោះប្រភេទត្រឡោកដូង រួមមាន ធ្លាយដូងព្យួរលើពិតាន ឯរបស់ធ្វើពីឫស្សី គេនិយមទិញជាបំពងសម្រាប់ដាក់ទឹកផងដែរ»។

ចំពោះវត្ថុធាតុដើមចម្បងសម្រាប់ផលិតដែលមានដូចជា ផ្លែដូងទាំងមូល ត្រឡោកដូង ត្នោត ឫស្សីជាដើមគឺលោកដើរប្រមូលទិញពីបងប្អូនក្នុងតំបន់ ឯរបស់ផ្សេងទៀតដែលជាកម្ទេចឈើគេលែងត្រូវការក៏លោកប្រមូលមកច្នៃបានដែរ។ សម្រាប់កម្លាំងផលិត ជាធម្មតាមានអ្នកផលិត ៤-៥នាក់ដែលសុទ្ធសឹងជាមនុស្សក្នុងគ្រួសារ តែក្នុងករណីមានការកម្ម៉ង់ច្រើន លោកក៏ជួលកម្លាំងមកបន្ថែម ដោយក្នុងមួយថ្ងៃគឹអាចផលិតបានប្រមាណ ២០ផលិតផលជាអធ្យម។

ទន្ទឹមគ្នានេះដែរ លោក ផុន​ ភាន់ក៏បានប្រាប់ពីកត្តាប្រឈមដែលលោកបានជួបប្រទះកន្លងមកផងដែរ ដូចជាបញ្ហាដើមទុកក្នុងការបង្វិល ដើម្បីធ្វើឱ្យអាជីវកម្មអាចដើរទៅមុខបន្តបាន ហើយប្រសិនបើលោកមានដើមទុនគ្រប់គ្រាន់ ថ្ងៃអនាគតលោកមានបំណងចង់បើកហាងដើម្បីដាក់តាំងបង្ហាញផលិតផលខ្មែរ ក៏ដូចជាវត្ថុដែលលោកបានច្នៃឱ្យគេបានឃើញ និងបានស្គាល់ពីក្បូរក្បាច់ដែលលោក និងក្រុមការងារបានផលិតផលយ៉ាងស្វិតស្វាញទម្រាំចេញពីផលិតផលនីមួយៗ៕