ភ្នំពេញ ៖ អង្ក្រងជាសត្វល្អិតមួយប្រភេទរស់នៅតាមព្រៃ ដើមឈើ ឬមែកឈើផ្សេងៗ ដែលបងប្អូនយើងអាចកាច់សំបុកអង្ក្រងធម្មជាតិទាំងនោះបាន ឬដោយអង្រួនយកអង្ក្រង និងពងមកច្នៃចម្អិនអាហារបានយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា។ ដោយឡែក ក្រៅពីអង្ក្រងធម្មជាតិ គេក៏អាចចិញ្ចឹមអង្ក្រងក្នុងដបប្លាស្ទិក ជិតផ្ទះ និងអាចទទួលបានទិន្នផលល្អមិនចាញ់អង្ក្រងធម្មជាតិនោះទេ ហើយអ្វីដែលកាន់តែពិសេសគឺអាចលក់បានក្នុងតម្លៃថ្លៃថែមទៀតផង។  

ដោយសារកំណើននៃចំនួនអ្នករកអង្ក្រងកើនឡើង ស្របនឹងតម្រូវការច្រើន ជាពិសេស ការប្រើប្រាស់ថ្នាំពុលលើដំណាំចម្រុះផងនោះ អង្ក្រងដែលជាសត្វពឹងអាស្រ័យធម្មជាតិអាចប្រឈមនឹងការផុតពូជប្រសិនបើគ្មានអ្នកចិញ្ចឹមនោះទេ។ ក្នុងនោះ ចំពោះបច្ចេកទេសចិញ្ចឹមអង្ក្រងដើម្បីអាចទទួលបានផលល្អ មនុស្សស្ទើរតែគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចធ្វើបានជាមួយនឹងចំណុចសំខាន់ៗមួយចំនួនដូចខាងក្រោម ៖

ចំពោះពូជ គេត្រូវការយកពូជអង្ក្រងពីក្នុងព្រៃដើម្បីមកចិញ្ចឹម និងឱ្យចំណីនៅទីកន្លែងដែលគេបានរៀបចំទុក។ ការរៀបចំរួមមាន ធ្នើដាក់ដប ឬកំប៉ុងជ័រផ្សេងៗធ្វើជាសំបុកអង្ក្រង ដែលកំប៉ុងនេះត្រូវលាងសម្អាត និងជូតឱ្យបានស្ងួតល្អមុនពេលដាក់អង្ក្រងចូល។ ចំណែកធ្នើវិញ ត្រូវដាក់ប្រេងម៉ាស៊ីននៅតាមជើងសរសចៀសវាងអង្ក្រងចេញពីធ្នើ។

នៅពេលដាក់អង្ក្រងចូលដបហើយ វានឹងធ្វើការកាច់សំបុកដោយខ្លួនឯងតែម្ដង ហើយវាអាចលូតលាស់ពីពងអង្ក្រងទៅជាអង្ក្រងពេញរូបរាងប្រើរយៈពេលប្រមាណ ១៥-២០ថ្ងៃ។

ការចិញ្ចឹមសត្វប្រភេទនេះក៏មិនងាយស្រួលប៉ុន្មានដែរ ដោយសារសត្វអង្ក្រងជាសត្វល្អិត ទន់ខ្សោយ និងមានអាយុខ្លី ដែលអ្នកចិញ្ចឹមត្រូវគ្រប់គ្រងពន្លឺឱ្យបានគ្រាប់គ្រាន់ និងថែទាំឱ្យបានដិតដល់ ជាពិសេសការឱ្យចំណីផ្ទាល់តែម្ដង។ មួយវិញទៀត យើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នគឺ អង្ក្រងជាសត្វមិនចូលចិត្តកន្លែងក្ដៅ និងកន្លែងមានសំឡេងរំខាន ដែលយើងត្រូវពិនិត្យឱ្យបានល្អលើទីតាំងចិញ្ចឹមផ្ទាល់តែម្ដង។

ពាក់ព័ន្ធនឹងចំណីរបស់សត្វអង្ក្រង គេអាចប្រើជាសាច់មាន់ស្ងោរ ឬសត្វចង្រិត ហើយទឹកត្រូវលាយស្ករឱ្យមានរសជាតិផ្អែម ដោយសារអង្ក្រងជាសត្វផឹកទឹកដមផ្កា ហេតុនេះការប្រើទឹកស្ករជំនួសគឺមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់។ ការឱ្យចំណី គេអាចឱ្យតែម្ដងក្នុងមួយថ្ងៃនៅពេលណាឃើញចំណីអស់ តែទឹកត្រូវដាក់ច្រើនដងដោយសារសត្វប្រភេទនេះចូលចិត្តផឹកទឹកច្រើន។ បន្ថែមលើនេះ ក្រៅពីទឹកស្ករ គេក៏អាចយកទឹកអំពៅក៏អាចដាក់ឱ្យអង្ក្រងបានដែរ ដែលចាត់ទុកជាអាហារប៉ូវមួយសម្រាប់សត្វអង្ក្រង។ 

ចំពោះដើមទុនវិញ ការចិញ្ចឹមអង្ក្រងពុំត្រូវចំណាយច្រើននោះទេ ដោយសារអង្ក្រងពូជគេចាប់យកពីក្នុងព្រៃត្រូវចំណាយលើថ្លៃធ្វើដំណើរ ហើយអ្វីដែលត្រូវចំណាយគឺការរៀបចំដូចជា ធ្វើធ្នើ ទិញដប និងចំណាយលើចំណីប្រចាំថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។

ផលលំបាកចំពោះការចិញ្ចឹមអង្ក្រងគឺប្រឈមមុខនឹងការផុតពូជដោយសារអាយុនៃអង្ក្រងឈ្មោលគឺខ្លី ហើយវាងាយត្រូវបានសត្វស៊ីដូចជាគីង្គក់ កង្កែប ថ្លែនជាដើម ដែលទាមទារឱ្យមានការយកចិត្តទុកខ្លាំង។ ក្រៅពីសត្វដទៃស៊ី អង្ក្រងគ្នាឯងក៏ស៊ីគ្នាឯងដូចគ្នា ប្រសិនបើយើងមិនចាប់អារម្មណ៍ ឬក៏ថែទាំឱ្យបានដិតដល់នោះទេ។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា រវាងអង្ក្រងក្នុងព្រៃ និងអង្ក្រងចិញ្ចឹម គឺមិនខុសគ្នាទេ តែអង្ក្រងចិញ្ចឹមគឺស្អាត និងមានអនាម័យជាងដោយសារវាជាសត្វដែលយើងចិញ្ចឹមឱ្យចំណី និងគ្រប់គ្រងផ្ទាល់ ឯអង្ក្រងក្នុងព្រៃគឺវារកចំណីស៊ីដោយខ្លួនឯង ជួនកាលវាស៊ីសាកសព ឬក៏របស់មិនល្អ ដែលអាចជាប់កម្ទិចកម្ទីមិនល្អពេលយើងកាច់យកមកដាក់៕