ម្រេច ជាប្រភេទដំណាំម្យ៉ាងដែលគេដាំដើម្បីយកផ្លែមកហាលសម្ងួតធ្វើជាគ្រឿងទេស ដែលមានរសជាតិហឹរងំ និងអាចបង្កើនរសជាតិនៃអាហារ ជាពិសេសវាជាដំណាំឧស្សាហកម្មយ៉ាងសំខាន់មួយសម្រាប់ជីវភាពប្រជាជន និងសេដ្ឋកិច្ចជាតិ។ ដោយមើលឃើញពីសារៈប្រយោជន៍នេះហើយបានជាអ្នកជំនាញកសិកម្មបានចងក្រងពីបច្ចេកទេសសំខាន់ៗក្នុងការដាំម្រេចនេះដើម្បីឱ្យកសិករបានយល់ដឹង និងអនុវត្ត ដែលអាចទទួលបានទិន្នផលខ្ពស់។

ជាធម្មតា ប្រសិនបើមានការថែទាំបានល្អ ដំណាំម្រេចអាចឱ្យផលដល់ទៅ ១០-២០តោនក្នុងមួយហិកតា ឬជាមធ្យម ៤-១០គីឡូក្រាមក្នុងមួយជន្លង់ ដែលវាអាចប្រែប្រួលទៅតាមរយៈពេលដាំពី ៣-៨ឆ្នាំ និងអាចប្រែប្រួលទៅតាមលក្ខណៈអាកាសធាតុ ការប្រើប្រាស់ជី និងការជ្រើសរើសពូជផងដែរ។

ក្នុងនោះ ដើម្បីអាចដាំម្រេច និងអាចទទួលបានផលច្រើនកសិករត្រូវដឹងពីសំណុចសំខាន់ដំបូងគេគឺការជ្រើសរើសពូជដែលក្នុងនោះពូជម្រេចក្នុងស្រុកមាន ២ប្រភេទគឺ ប្រភេទមានស្លឹកធំៗ និងសាច់ចន្លោះថ្នាំងវែងៗ និងប្រភេទម្រេចកំចាយដែលមានស្លឹកតូចៗ សាច់ចន្លោះថ្នាំងខ្លីៗ ហើយប្រភេទកំចាយនេះមានភាពស៊ូទ្រាំនឹងភាពរលួយគល់ជាង។ ក្នុងការដាំវិញ គេអាចយកម្រេចទៅដាំតាមរយៈការកាត់ទងយកទៅដាំដោយផ្ទាល់ និងការកាត់យកទងម្រេចទៅបណ្ដុះនៅថ្នាលសិនក៏បាន។

ចំពោះទងម្រេចដែលគេយកទៅដាំត្រូវមានអាយុយ៉ាងតិច ១ឆ្នាំ ជាពូជដែលផ្ដល់ទិន្នផលខ្ពស់ ហើយមានដុះឫសខ្ចីគ្រប់ថ្នាំទាំងអស់ មានមែកគ្រប់ថ្នាំង និងជាមែកដែលល្អ គ្មានជំងឺ មានទងប្រវែង ៥០-៦០សង់ទីម៉ែត្រ មានថ្នាំងញឹក ចន្លោះថ្នាំងនីមួយៗប្រមាណ ១០សង់ទីម៉ែត្រផងដែរ។ ចំណែកទងដែលកាត់ហើយត្រូវទុកដាក់តាមបច្ចេកទេស និងត្រូវយកទៅដាំភ្លាមៗមិនឱ្យលើសពី ៤៨ម៉ោងនោះទេ។

សម្រាប់វិធីសាស្ត្រក្នុងការបណ្ដុះកូនម្រេច អ្នកដាំអាចធ្វើទៅបានច្រើនរបៀបដូចជាការដាំម្រេចសម្រាប់យកទង ការបំបៅ ឬផ្សាំ និងការបណ្ដុះកូនម្រេចក្នុងថ្នាល ដែលជាបច្ចេកទេសសំខាន់ៗដែលបងប្អូនអាចជ្រើសរើសបានទៅតាមស្ថានភាពដី និងធនធាន។ បន្ទាប់មកគឺការរៀបចំដី ដែលគេត្រូវភ្ជួររាស់ដីឱ្យជ្រៅ និងម៉ត់ល្អ ប្រមូលស្មៅ និងស្អាតដី ដើម្បី​ឱ្យម្រេចងាយដុះនិងចៀសផុតពីសត្វល្អិតចង្រៃ។

បន្ទាប់មកទៀតគេត្រូវរាស់ពង្រាបដីឱ្យរាបស្មើ ដើម្បីងាយបញ្ចូលទឹកនៅរដូវប្រាំង ហើយបង្ហូរទឹកចេញនៅរដូវវស្សា ដែលគេត្រូវលើកពូនរងកម្ពស់ ១៥-២០សង់ទីម៉ែត្រ ទំហំពី ១-១.២ម៉ែត្រដើម្បីដាំ និងសម្រាប់បោះបង្គោលកូនឈើតូចៗ។ ហើយចន្លោះរង និងគុម្ពម្រេចដែលគេនិយមដាំគឺ ២គុណនឹង ២ម៉ែត្រ អាស្រ័យទៅតាមស្ថានភាពនិងប្រភេទដី។

ចំណែកការដាំ គេអាចដាំម្រេចដោយការកាត់ទងដាំ ដែលភាគច្រើនបានផលល្អចាប់ពីខែកក្កដា និងសីហា ហើយមែកពូជដែលគេកាត់មកជាមែកដុះតាមគល់ចាស់ដែលគេដាំ១ឆ្នាំមុន ឬយកពីថ្នាលបណ្ដុះកូន។ ប្រវែងមែកពី ១.៨-២.៧ម៉ែត្រ គេអាចកាត់ជាបីកំណាត់ ហើយកាត់មែកតូចៗឱ្យអស់ដោយទុកតែមែកពីរនៅខាងចុង។ ក្រៅពីនេះគេក៏មានវិធីដាំផ្សេងទៀតដូចជា ការដាំកូនបណ្ដុះក្នុងថង់ដែលមានលក្ខណៈងាយស្រួលជាងការដាំដោយទង ព្រោះកូនម្រេចបានលូតលាស់រួចហើយ តែពេលដាំក៏ត្រូវការពារកុំឱ្យបែកដីក្នុងថង់អាចធ្វើឱ្យម្រេចអន់ ឬងាប់។

ក្នុងការដាំម្រេចគេក៏មិនអាចខ្វះបានដែរនូវការធ្វើជន្លង់ ដែលក្នុងនោះគេអាចប្រើជាជន្លង់រស់  ជាដំណាំដើមចម ឬពុំមែនដើមចម ក្នុងគ្រប់ករណីជន្លង់រស់នេះផ្ដល់ម្លប់ ផ្ដល់ជាតិសរីរាង្គ ហើយធ្វើឱ្យដើមម្រេចស្ថិតក្នុងភាពប្រហាក់ប្រហែលគ្នា និងស្ថានភាពនៃទីកន្លែងធម្មជាតិរបស់វា។ ក្នុងនោះគេអាចយកដើមឈើជាច្រើនជាជន្លង់រស់ដូចជាដើមរលួស ខ្នុរ ស្លា កៅស៊ូ សំបួរទេស ម្កាក់ ពោន អង្កាញ ដែលកៅស៊ូនិងសំបួរទេសផ្ដល់ផលល្អជាងគេលើដីក្រហមនៅជប់។

ពាក់ព័ន្ធនឹងការថែទាំ គេត្រូវស្រោចទឹក ជម្រះស្មៅឱ្យបានច្រើនសារ និងកាប់ ឬភ្ជួរពូនគល់ឱ្យបានពីរដងក្នុងមួយឆ្នាំ ហើយត្រូវបន្ថែមដីថ្មីដែលជាកត្តាមួយជំរុញការលូតលាស់របស់ដើមម្រេច។ ទន្ទឹមគ្នានេះដែរ ការដាំម្រេចក៏អាចជួបនូវផលលំបាកផងដែរ ដូចជាបញ្ហាសត្វល្អិតនិង សត្វម្យ៉ាងមានស្លាប ដែលអាចបំផ្លាញដំណាម្រេចទាំងស្លឹក ផ្កា ហើយបញ្ហាជំងឺក៏មានផងដែរដូចជា ជំងឺស្លោកស្រពោន និងជំងឺរលួយគល់ជាដើម៕